cybulski.eu

Przygotowania do wyprawy - INDIE 2012

2012-01-16T18:13:00.000+01:00

W końcu rozpocząłem przygotowania do mojej wyprawy marzeń!! :)

Wstyd się przyznać, ale zbierałem się (w sobie) przed dobrych parę lat, aż doszedłem do wniosku, że ten rok, to najlepszy moment, aby dać upust swoim fantazjom i... się organizuje.

Dzisiaj zacząłem od zabezpieczenia zdrowotnego... czyli dokonałem szeregu szczepień w związku z wyjazdem w tamte rejony świata :)
Poniżej, krótki opis i informacja dla innych, na zaś...

"Sam napiszę jak i gdzie się zaszczepiłem - dla informacji dla innych :)

Podjechałem do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w Warszawie na ul. Żelazna 79
http://www.wsse.waw.pl/

Trzeba się udać do pokoju 24, tam po krótkiej rozmowie i zajrzeniu do tablicy szczepień założono mi kartę. Po 5 minutach zostałem zaprosozny do pokoju obok, gdzie dwie przemiłe Panie Lekarki odbyły ze mną wywiad rozpoznawczy: gdzie, w jakim celu i kiedy planuję swój wyjazd.
Następnie po analizie wybrałem 3 szczepienia.
- Błonnica, tężec - w jednej dawce tzw. pobudzająca czy też przypominającej organizmowi szczepienie, które większość z nas miała w ostatniej klasie liceum. koszt: 60zł (jeżeli ktoś nie miał wcześniej takie szczepienia - działa przez 10 lat, to musi wykonać szczepienie w trzech dawkach. Druga dawka bodajże po 4 tygodniach i kolejna po następnych dwóch tygodniach)
- Polio - szczepienie w jedne dawce, dziala przez 10 lat. koszt: 120 zł
- Dur brzuszny - szczepienie w jednej dawce, działa przez 3 lata, najdroższy luksus, bo kosztuje: 215 zł

Są jeszcze szepionki Błonnica, Tężec + Polio w jednej dawce i kosztuje o jakieś 40-60zł mniej, ale na Żelaznej będą dostępne dopiero w lutym 2012 :)"
Dodatkowo zamieszczam listę potrzebnych szepień dla poszczególnych Państw na świecie :)

na styczeń już pora ;)

2011-12-13T14:15:00.001+01:00

Nius skopiowany ze strony głównej http://www.cybulski.eu

13. grudnia 2011 kolejny miesiąc już w kalendarzu. zapraszam na styczeń 2012 roku - gram wtedy "ZAKLĘTE REWIRY" Teatru Konsekwentnego w reżyserii Adama Sajnuka; oczywiście na małej scenie Teatru Studio w Warszawie. następnie będzie grany "BEREK..." M. Szczygielskiego na scenie Teatru Kwadrat, a na koniec miesiąca - w końcu! - na afisz powraca "BOBOK" F. Dostojewskiego!!! Po raz pierwszy w sezonie 2011/2012, po raz pierwszy w roku 2012 i po raz pierwszy będziemy grali na wyremontowanej scenie Malarni Teatru Polskiego w Poznaniu. wszystko można znaleźć oczywiście na stronie: http://www.cybulski.eu/#calendar

Zaklęte rewiry internetu

2011-12-12T11:20:00.000+01:00

Jeszcze jedna wzmianka o spektaklu "ZAKLĘTE REWIRY" H. Worcella, Teatru Konsekwentnego...
Co prawda premiera odbyła się już jakiś czas temu, ale wspominkowo, ku pamięci do obejrzenia poniżej :)

Jeżeli ktoś niecierpliwy, to przewijamy filmik do 1 min 57 sekundy :D

Przy okazji przypominam o grudniowych spektaklach. Gramy pomiędzy Świętami a Sylwestrem...
28 / 29 / 30 grudnia o godz. 20.oo na małej scenie Teatru Studio w Warszawie
a 31. grudnia zapraszamy na SPEKTAKLE SYLWESTROWE o godzinie 16.3o oraz 20.oo :)

Wywiad po raz trzeci

2011-12-10T09:21:00.000+01:00

Nie potrafię usiedzieć na jednym miejscu / trzecia część rozmowy z Sebastianem Cybulskim

Data publikacji: 2011-11-21

Zapraszamy na trzecią i zarazem ostatnią odsłonę wywiadu z Sebastianem Cybulskim.

Z powodu studiów wyprowadziłeś się z Warszawy do Łodzi.Tak i bardzo sobie teraz chwalę takie wrzucenie na głęboką wodę. To uczy pokory, sumienności i organizacji. Szybko musiałem się ogarnąć i żyć na własny rachunek. No, ale nie zawsze było kolorowo. Na przykład przez jakiś czas żywiłem się zupkami chińskimi i zasmakowałem w puree ziemniaczanym.

Jak rodzice patrzyli na skok dziecka w stronę innego świata?
Od zawsze miałem mega wsparcie ze strony rodziny. Co prawda podchodzili z dystansem do moich nie zawsze mądrych pomysłów, ale na szczęście nikt na siłę nie próbował mnie od nich odciągnąć. Czasem, kiedy młody człowiek mówi o aktorstwie, to wydaje się to być fanaberią i na siłę przekonuje się go do tzw. świeckich kierunków. A każdy powinien mieć szansę spróbowania iść swoją drogą i uczenia się na własnych błędach. Zanim dostałem się do szkoły chodziłem na castingi, przesłuchania. Trafiła się reklama, jedna – druga, potem sesja zdjęciowa. Swego czasu „wisiałem” nad warszawską Rotundą w roli kibica, kiedy Polacy po długim czasie zakwalifikowali się na mistrzostwa świata w piłce nożnej. Rodzice przestali się martwić, bo zauważyli, że nawet jeżeli to moja fanaberia, to dam sobie z tym radę..

Kamera czy teatr?Nie umiem wybrać i mam nadzieję, że nigdy nie będę musiał podejmować takiej decyzji. Póki co, mam czas na to i na to. Kocham teatr za te hektolitry potu pozostawione na scenie. Za każdym razem kiedy mam rozpocząć próby do nowego spektaklu, cieszę się jak głupi. Każde nowe spotkanie ze sceną niebywale mnie ładuje energetycznie. Ćwiczenie siebie, poznawanie swoich możliwości i ciągłe doskonalenie tego, co wydaje się najprostsze. Poświęca się mnóstwo energii i uwagi każdemu szczegółowi. Czasem scenę, która w efekcie końcowym trwa powiedzmy 2 minuty, próbuje się w nieskończoność. Teatr dla mnie to taki poligon eksperymentalny, gdzie mogę pozwolić sobie na wszystko, i który jest niebywałym uzupełnieniem w pracy na planie. Według mnie jedno nie wyklucza drugiego.

Sława, popularność – interesuje Cię to?Nie zaprzątam sobie tym głowy, ale nie chcę być znany z bycia znanym. Dla mnie sława to nie to samo co popularność. Popularność może być chwilowa, ulotna niczym bańka mydlana. A na sławę pracuje się latami, rzetelnie wykonując swoją pracę… którą należałoby przynajmniej lubić, a przede wszystkim szanować.

Jakim jesteś facetem?Chyba normalnym, zwyczajnym. W sumie nie mnie oceniać. Na pewno nie lubię próżnować i nie potrafię usiedzieć na jednym miejscu. Jednego dnia w podróży, kolejnego dnia w pracy. Jak się znajdzie chwila wolnego, to i coś w kuchni ugotuję albo z kumplami wyskoczę na piwo czy na mecz. Nie ma się czym ekscytować (śmiech).

Podobno jesteś psiarzem?Tak, po trzyletniej przerwie znowu mogę się tak nazywać. Od paru miesięcy towarzyszy mi czworonożna piękność, która absorbuje mnie cały czas. Patrząc na mój tryb pracy, to przyznaję, że nie jest mi łatwo. Ale ta energia, która w niej drzemie nie pozwala się martwić czy złościć po ciężkim dniu pracy. Moją sunię uchroniłem przed schroniskiem. To rasowa kundelka, ale śmieję się, że to pies dingo, bo jest łudząco podobna i potrafi wyskoczyć w górę na półtora metra. Nazywa się Duniasza, dla przyjaciół Dunia. A wszystko przez Gogola – zainspirował mnie postacią z jednego ze swoich dramatów.

Masz konto na Facebooku, odpisujesz na komentarze, jesteś dostępny dla wszystkich?Zgadza się, ale to dla mnie nic nadzwyczajnego. Od zawsze korzystałem z komputera i z jego dobrodziejstw. Swego czasu prowadziłem bloga przez 6 lat, swoją stronę też po swojemu zaprojektowałem. A mój profil publiczny na Facebooku to prezent urodzinowy od koleżanki i do tej pory z niego korzystam. Nie widzę nic zdrożnego w tym, aby być w kontakcie z widzami i prowadzić krótsze czy dłuższe dyskusje na najróżniejsze tematy. Ja przecież nikogo nie zmuszam do tego, żeby czytał to, co wypisuję.

Za 10 lat?Nie wiem, nie mam pojęcia jak to będzie. Nigdy nie zastanawiałem się co bym chciał, a czego nie. Wszystko aktualizuje się na bieżąco. Mam nadzieję, że los będzie na tyle łaskawy, że dalej będę mógł rozwijać się w zawodzie, a na pewno na wszystko przyjdzie odpowiedni czas. Najlepiej będzie jak porozmawiamy na ten temat latem 2021 roku (śmiech).

Rozmawiała: Joanna Rutkowska

link do źródła: http://www.barwyszczescia.pl/92206/nie-potrafie-usiedziec-na-jednym-miejscu.html

STUDIO AKTORSKIE TP w Poznaniu

2011-12-09T17:24:00.000+01:00

Z miłą chęcią donoszę, że od dzisiaj zaczęło oficjalnie funkcjonować STUDIO AKTORSKIE Teatru Polskiego w Poznaniu!!

Wszystkich zainteresowanych odsyłam pod poniższy adres:
https://www.facebook.com/pages/Studio-Aktorskie-Teatru-Polskiego-w-Poznaniu/121672404615218

nienasyceni.com - are dead!

2011-12-08T09:29:00.000+01:00

No i stało się... ;-/

Ciężko jest mi to napisać, słowa nie chcą przejść przez palce na klawiaturę, ale n i e nasyceni.com - nieformalne stowarzyszenie aktorskiego, które żyło i istniało przeszło 8 lat, które zostało założone wraz ze znajomymi z roku Wydziału Aktorskiego łódzkiej filmówki... PRZESTAJE ISTNIEĆ :-/

Barwna bitwa po raz kolejny :)

2011-12-07T16:16:00.000+01:00

Zapraszam wszystkich do udziału w bitwie na stronie serialu BARWY SZCZĘŚCIA...
Tym razem zestawili Ksawerego z Szymonem...

http://www.barwyszczescia.pl/93136/szymon-vs-ksawery.html?val=93138

kto wygra? :)

Mistrza po raz ostatni w grudniu

2011-12-07T14:22:00.000+01:00

Od dzisiaj gramy spektakl oparty na znakomitej książce M. Bułhakova, pod tym samym tytułem "MISTRZ i MAŁGORZATA".
I tak od dzisiejszego wieczora do niedzieli będę latał, biegał, pływał jako Korowiow na Dużej Scenie Teatru Polskiego w Poznaniu...

zapraszam serdecznie! :)

Pozdrowienia dla użytkowników serwisu Pozytywni.net

2011-12-01T18:34:00.001+01:00

Z okazji Międzynarodowego Dnia AIDS...

więcej na ten temat znajdziecie w poniższym linku:
http://www.pozytywni.net/news.41.Niespodzianka-na-1-grudnia.html

listopad i grudzień na tarczy

2011-10-29T17:04:00.000+02:00

29. października 2011 w dziale kalendarz (http://www.cybulski.eu/#calendar) pojawił się daty i spektakle, które będę grał do końca roku. w listopadzie na afiszu będą: "ZAKLĘTE REWIRY" Teatru Konsekwentnego grane w Teatrze Studio, "PROCA" Teatru Scena Prezentacje oraz "BEREK..." w Teatrze Kwadrat.
w grudniu na przemian będzie można zobaczyć: "ZAKLĘTE REWIRY" H. Worcella w Teatrze Studio oraz "MISTRZA i MAŁGORZATĘ" M. Bułhakova w poznańskim Teatrze Polskim.
dodatkową propozycją, będą sylwestrowe przedstawienia "ZAKLĘTYCH REWIRÓW" pełne niespodzianek. w taki dzień, jedyny w roku!! :)

Nowa czołówka serialu "BARWY SZCZĘCIA"

2011-10-28T12:21:00.000+02:00

Pojawiła się nowa czołówka do serialu "BARWY SZCZĘŚCIA". Jedną z osób, która pojawia się w tym filmie jest SEBASTIAN CYBULSKI, grający rolę prawnika: Ksawerego.

pierwszy dzień października

2011-10-01T23:09:00.001+02:00

dzisiaj pojawił się kalendarz mojego grania na aktualny miesiąc. w repertuarze wracają po przerwie wakacyjnej spektakle "PROCA" N. Kolady w Teatrze Scena Prezentacje w Warszawie oraz "MISTRZ i MAŁGORZATA" M. Bułhakova w poznańskim Teatrze Polskim. oprócz tego ponownie będzie można zobaczyć najświeższą premierę Teatru Konsekwentnego "ZAKLĘTE REWIRY" H. Worcella grane w warszawskim Teatrze Studio oraz będą spektakle "BEREK..." M. Szczygielskiego z moim udziałem w Teatrze Kwadrat w Warszawie. więcej szczegółów można znaleźć pod tym adresem: http://www.cybulski.eu/#calendar

5 gwiazdek - recenzja

2011-09-30T23:27:00.000+02:00

I dzisiaj ukazała się kolejna recenzja ze spektaklu "ZAKLĘTE REWIRY" H. Worcella. Do przeczytania poniżej, a najbliższe spektakle już niebawem: 14 - 15. października 2011 /// godz. 15.oo /// TEATR STUDIO mała scena

«Szef kuchni Adam Sajnuk zaserwował smakowity kąsek. "Zaklęte rewiry" to dobrze przyprawiona teatralność podana przez profesjonalny personel. Na zdrowie!

Jest w tym spektaklu coś, co każe mi go brać z całym dobrodziejstwem inwentarza. W dużym stopniu stoi za tym osobista przygoda kelnerowania w restauracji dużego hotelu o nazwie mniej niż Pacyfik wykwintnej i rozczulająca pamięć biegania w stroju pingwina między stolikami, barem i zmywakiem. Ale przecież nie same wspomnienia z cyklu "gość na trójce, otwórz wino, złamał mi się korek" powodują, że deklaruję się jako fanka tego spektaklu. "Zaklęte rewiry" to nie tylko opowieść o cholernie niewdzięcznym i specyficznym fachu, ale niepozbawiona wzruszającego i dowcipnego idealizmu rzecz o tym, jak w nieludzkich strukturach pozostać ludzkim.

Propozycja Sajnuka ciekawsza jest od filmowej adaptacji tekstu Worcella, z Markiem Kondratem w roli głównej. Już sama przestrzeń, zainstalowana pomysłowo przez scenografkę Sylwię Kochaniec, przenosi nas do miejsca niejednoznacznego, w którym restauracja przypomina tor wyścigowy, wybieg piękności i rampę jednocześnie. Usadzeni przy stolikach widzowie mogą trwać w iluzji przynależności do wyróżnionej klienteli, która niewinnie, acz uciesznie obserwuje restauracyjny kołowrót. Oto miejsce, do którego wpada Romek (Mateusz Banasiuk), by w pocie, łzach i siniakach realizować karierę "od pucybuta do milionera". Razem z nim poznajemy nieczyste reguły życia na zapleczu, które z kelnerskimi występami w czerwonej liberii niewiele mają wspólnego.

W tej dość prostej i przejrzystej historii pełno miejsc zagadkowych. Reżyser bawi się konwencjami (wodewil, kabaret, cyrk), uzbraja postaci w groteskę i liryzm, czuć zarazem echa Burtona i Felliniego. To świat, w którym magia gaszenia lamp pstryknięciem palców zderza się z upiornością kolejnych konfrontacji z silniejszymi. A wszystko odbywa się na prawach teatru. Mistrzowsko pokazuje to scena egzaminu kelnerskiego Romka i oblewania sukcesu, podczas którego chłopak mówi wiersz z "Alicji w Krainie Czarów". Trudno o lepszy komentarz do poczucia zakleszczenia w rzeczywistości, gdzie panuje bezczas i władza cudzego spojrzenia. To wszystko czyni przygody Romka jeszcze bardziej uniwersalnymi i powoduje, że nawiązanie do współczesnych korporacji, które tak mocno podkreśla Sajnuk, staje się tu sprawą wtórną. "Zaklętym rewirom" udaje się uchwycić panoszący się w kapitalistycznym świecie, mechanizm konkurencji i awansu, w którym indywiduum musi toczyć walkę o niezależność. Prawie zawsze - co reżyser uchwycił w surrealnym ujęciu kobiet - na prawach męskiej dominacji.

Pacyfik wypełniony jest od podłogi po sufit eksplodującą energią aktorską, która wręcz roznosi, nieco markotny ostatnimi czasy, Teatr Studio. Widać konsekwencję w prowadzeniu poszczególnych postaci, pełno nietuzinkowych róL Mateusz Banasiuk jako Romek pokazuje, że nie jest tylko uśmiechniętym chłopcem, ale potrafi pokazać pazur. Razem z Mariuszem Drężkiem w roli Fornalskiego, który ma w sobie coś z jokera i zakompleksionego typa, odsłaniają powtarzalność mechanizmów przemocy. Świetny jest także Henek Mateusza Znanieckiego - chłopak z sąsiedztwa, cwany lis. Taras Marka Kossakowskiego pociąga dziwnym rodzajem mtrowertyzmu, Albin w wykonaniu Macieja Skuratowicza to człowiek-maska, a Ugór Jerzego Połońskiego ma w sobie nieznośny urok obscenicznego staruszka. Wyliczanka mogłaby być dłuższa, ale dużo przyjemniejsze od niej jest współdzielenie dobrej zabawy, igraszki i chłopięcej brawury wyczuwalnej w pracy całego zespołu. W złotych marynarkach i w czerwonej liberii, tańczą, jak im zagrają. A że Michał Lamża i Igor Spolski grają dobrze, to nogi mogą boleć.

Aż się chce, aby - jak deklarował Sajnuk - było jeszcze bardziej performatywnie, bo są tu przestrzenie, którymi można zakołysać. Widać, że i aktorzy, i widzowie mają ku temu ochotę. Bo "Zaklęte rewiry", mimo iż podejmują poważne kwestie, to spektakl bardzo przyjemny. I dlatego za jakiś czas pójdę sobie znowu, zobaczyć, czy menu się zgadza.»

"Pięć gwiazdek standardu"
Dorota Kowalkowska
Metro nr 2177
30-09-2011

Dwutygodnik - recenzja

2011-09-24T11:29:00.002+02:00

Znowu co nie co do poczytania w związku z ostatnią premierą i na temat spektaklu "ZAKLĘTE REWIRY" :)

miłego poczytania...

AGNIESZKA HUDZIK

Spektakl „Zaklęte rewiry” ma w sobie coś żywego i atrakcyjnego, semantycznie i scenicznie. W konwencji realistyczno-rewiowo-magicznej zadaje istotne pytanie o to, czy możemy wyjść poza ramy percepcyjne codzienności

H. Worcell „Zaklęte rewiry”, reż. Adam
Sajnuk. Teatr Konsekwentny/Teatr Studio
w Warszawie, premiera 11 wrześnie 2011W pomieszczeniu panuje przyjemny półmrok. Wątłe światło dają jedynie małe lampy z kloszem, porozwieszane nad stolikami i migoczący w górze neonowy napis „Pacyfik”. Sala restauracyjna: dwa równoległe rzędy stolików, na nich białe obrusy i pełna zastawa. Orkiestra w rogu przygrywa melodie w klimacie lat 30.
U wejścia widzów wita kelner i zaprasza do zajmowania miejsc przy stolikach. Pod drzwi restauracji przybłąkał się także chłopak, może przyciągnął go tu żółty neon lub żwawa muzyka. Młodzieniec grzecznie się przedstawia, to niejaki Roman Boryczko, pokazuje szkolną legitymację i nieśmiało pyta o pracę.

Tak rozpoczyna się spektakl „Zaklęte rewiry” według powieści Henryka Worcella z 1936 roku, którą właśnie Teatr Konsekwentny, we współpracy z Teatrem Studio, po raz pierwszy wystawił na teatralnych deskach. Książka Worcella to typowa powieść inicjacyjna. Powstały w oparciu o nią scenariusz przedstawienia ma oczywiście podobną konstrukcję – obserwujemy na scenie, jak młody Boryczko pnie się po szczeblach kariery i przywdziewa kolejno atrybuty coraz to wyższych stanowisk: od fartucha pomywacza, przez kamizelkę barmana, aż po elegancką marynarkę kelnera na głównej sali. Rzecz w tym, że przedstawienie wychodzi jednak poza schematBildungsroman – nie skupia się tylko na losach jednostki, szkolne ćwiczenie sceniczne chce poszerzyć i pogłębić o warstwę, wniknąć w otchłań mechanizmów grupowych, relacji, jakie wytwarzają się między ludźmi w warunkach odcięcia od świata zewnętrznego.

materiały teatru

Z restauracji nie ma wyjścia – kelnerzy mieszkają w niej i pracują. Akcja rozgrywa się tylko w jej wnętrzu, świetnie zresztą zaaranżowanym na scenie. Na jednym jej końcu znajduje się bar, na drugim kasa i wieża, z której kasjerka, zerkając przez lornetkę, kontroluje bieg wydarzeń. Pomiędzy dwoma krańcami sali znajdują się wspomniane stoliki, przy których siedzi część widowni. Kelnerzy i ich pomocnicy – kiedyś mówiło się „pikolo” – biegają w ferworze pośród nich, pilnują przydzielonych im rewirów, od czasu do czasu tańczą i skaczą z tacami, wchodzą w interakcje z publicznością. Widać jednak, że nie o epatowanie sprawnościami kelnersko-akrobatycznymi tu chodzi. Cała ta krzątanina oddaje relacje władzy panujące w obserwowanej grupie – poddaństwa, przemocy i poniżenia. Restauracja „Pacyfik” to nisza opresji, uosobienie paradoksu gry demokratycznej, która de iure stawia na jawność zasad współżycia społecznego i prawa jednostki, de facto jednak – ma niebezpieczną skłonność do zależności iście feudalnych. Z restauracyjnego półświatka wyłania się obraz znanej psychospołecznej prawidłowości, zgodnie z którą w warunkach zamkniętych wytwarzają się między ludźmi mechanizmy władzy i dominacji, ślepe na sprawiedliwość i współczucie.

materiały teatruAle na tym nie koniec – kelnerski cech to przy tym także kwintesencja serwilistycznych zależności. Jak bardzo trafnie udało się to Worcellowi, pokazać świadczyć może sam Gombrowicz – nie byle jaki przecież specjalista od lokajczyków, parobków i „chustkowych sług do wszystkiego”. W swoim tekście pt. „Spójrz kelnerowi w oczy” wychwalał on „Zaklęte rewiry”, które według niego nareszcie miały oddać głos tym, którzy dotychczas byli wykluczani, i przyjąć ich perspektywę na świat.
Reżyser, Adam Sajnuk, podchwycił to tematyczne powinowactwo między obydwoma pisarzami, stąd i elementy w spektaklu do złudzenia przypominające Gombrowiczowską rzeczywistość. W „Zaklętych rewirach” wszystko sprowadza się do „gębo-bicia”. Ot, „nasz zawód – zwierza się jeden z kelnerów do wiszącego mikrofonu – to żadna filozofia: przyjąć zamówienie, podać i zainkasować należność”. Tylko w teorii. W praktyce zaś być kelnerem „pełną gębą” to „dać się bić po gębie” przez przełożonych i gości oraz samemu „dawać w gębę” swoim podwładnym. Odgłos policzkowania i groźby uderzenia w twarz to lejtmotyw spektaklu, stały element wychowawczy smutnej kelnerskiej codzienności.

Spektakl „Zaklęte rewiry”, powstały na materiale literackim dawnym, rzec by można – od lat 30. dzieli nas cała epoka, albo i epoki! – ma w sobie coś żywego i atrakcyjnego, semantycznie i scenicznie. W konwencji realistyczno-rewiowo-magicznej zadaje istotne pytania o to, czy możemy wyjść poza ramy percepcyjne codzienności. W tym momencie wyjścia, oporu i buntu cały urok i sens naszego bytowania, czyli istot, które mówią „nie”. Jak w „Locie nad kukułczym gniazdem” zawsze możemy wyrwać się z opresji i poniżenia, zmienić się, albo stać się na nowo sobą, przejść na drugą – tę prawdziwą – stronę lustra i zobaczyć siebie. Na opisanie tych sytuacji tradycja humanistyczna posługuje się pojęciem godności.

Ten sam temat pojawił się też ostatnio na scenie w głośno komentowanej „Poczekalni.0”. Tropiąc wszechobecny fałsz, Lupa „ogołaca” swoich aktorów ze wszystkiego, pozbawia gestu po to tylko, by pozostawieni sami sobie przyznali, że nie mają nic do powiedzenia. „Zaklęte rewiry” w konfrontacji z „Poczekalnią.0” to optymistyczna wersja naszej ponowoczesnej kondycji – indywiduum ma w nich nadal szansę na odzyskanie siebie. Ale czy optymistyczna to znaczy prawdziwa?

Agnieszka Hudzik, zajmuje się literaturoznawstwem i krytyką sztuki.

Nowa Siła Krytyczna - recenzja z lewa

2011-09-21T13:33:00.001+02:00

Właśnie dotarła do mnie... bo sam nie znalazłem, kolejna miła opinia i komentarz do poczytania na temat "ZAKLĘTYCH REWIRÓW" Teatru Konsekwentnego.

Kariera w Pacyfiku

"Zaklęte rewiry" w Teatrze Studio pozostają w pamięci dzięki kilku scenom i obrazom. Taniec kelnerów z tacami, opuszczane w rytm muzyki kawiarniane lampki i bal karnawałowy to niektóre z nich. Kawiarnia i hotel Pacyfik (oddany na scenie przy pomocy świetnej scenografii autorstwa Sylwii Kochaniec) po kolei ukazują nam swoje przestrzenie: kuchni, baru, zaplecza, sali jadalnej oraz poddasza. To zamknięty, zhierarchizowany świat, w którym panuje schizofreniczna atmosfera, powstała z opozycji ciągłego zachowywania pozorów przed klientami i brutalności na zapleczu.

W ten zaklęty wir, niczym Alicja do króliczej nory, wpada główny bohater - młody Romek (świetna debiutancka rola Mateusza Banasiuka), który pragnie zdobyć uczciwy zawód. Droga do tego celu wiedzie przez kolejne awanse i konfrontacje z okrutnymi, starszymi od niego kelnerami. "Zaklęte rewiry" Worcella, pierwszy raz wydane w latach 30. XX wieku, były przede wszystkim portretem środowiska, w którym przez wiele lat pracował autor - kelner. Klarowny, ale piękny w swojej prostocie język, jakim się posługiwał, zbliża tę książkę do reportażu, sprawozdania pisanego na żywo. Emocjonalnie ascetyczne opisy prowadzą tu od jednego punktu do następnego, tworząc chronologiczny ciąg zdarzeń.

W oparciu o świetne dialogi Worcella powstał spektakl opowiadający w pierwszej kolejności o dojrzewaniu głównego bohatera. Przy całym swoim emocjonalnym i moralizatorskim ładunku, przedstawienie Adama Sajnuka jest jednocześnie wdzięcznym widowiskiem, popisem wielkiego talentu aktorów oraz koncertem w jednym. Utwory wykonywane na żywo tworzą klamrę spajającą poszczególne sceny, umożliwiają łagodne przejścia między nimi. Reżyser po raz drugi udowodnił (wcześniej w "Kompleksie Portnoya" wedle książki Philipa Rotha), że nawet najbardziej zdawałoby się niesceniczny i zawiły tekst można świetnie przełożyć na język teatru przy użyciu prostych środków: światła, muzyki a także odpowiednio podanego słowa.

To właśnie te elementy powodują, że z książkowego weryzmu niewiele na scenie pozostało. Świat stworzony przez reżysera klimatem przypomina raczej na poły fantastyczne realia z filmów Tima Burtona. Groza łączy się tu z groteską, śmiech ze smutkiem, ironia z powagą. Scena z restauracyjnymi stolikami "udaje" fragment kawiarni, co powoduje, że niektórzy widzowie silniej odczuwają, ale i współtworzą duszną, nieprzyjazną atmosferę tego miejsca, pełnego nieszczerych uśmiechów i fałszywych uprzejmości. "Pacyfik" jest prawdziwie zaklęty czy może raczej przeklęty, bo każdy spędzony tu dzień to bitwa o przetrwanie w zawodzie i walka o zachowanie godności osobistej.

W przedostatniej scenie pijany Romek recytuje abstrakcyjnie brzmiący wiersz. Nikt nie zwraca na niego uwagi sądząc, że alkohol namieszał mu w głowie. W rzeczywistości to moment, kiedy zdał sobie sprawę z absurdu hotelowej rzeczywistości i przerażony tym odkryciem, próbował wyrazić je słowami. To moment zwrotny w życiu chłopaka - z delikatnego młodzieńca stanie się surowym mężczyzną. Jednak w przeciwieństwie do innych kelnerów będzie przede wszystkim walczył o swoją godność a nie posadę. Dzięki temu wyborowi otrzyma w zamian coś dużo cenniejszego - przepustkę na wolność ze świata zaklętych rewirów.

Spektakl Adama Sajnuka można też oglądać, szukając analogii do sytuacji współczesnych karierowiczów. Atmosferę panującą w dużych firmach trafnie oddał w utworze "Ręce pełne robota" Marcin Staniszewski z Beneficjentów Splendoru: "Jestem robotem, zapierdalam w sobotę/ Jestem robotem, nie ma później, nie ma potem/ Jestem robotem za niewielką kwotę, można mnie kupić/ Moje ręce, moją głowę, korpus, mięśnie, garderobę i procesory-sory-sory". Pytania o osobistą godność, wybór życiowych priorytetów i zachowywanie zdrowych proporcji między pracą a prywatnością są dzisiaj warte przypominania. Dzisiejszy Romek jest świeżo upieczonym studentem, który idzie do międzynarodowej korporacji na praktyki i zaczyna od podawania kawy swojemu szefowi. Stopniowo rezygnuje z życia osobistego na rzecz kariery. Marzy, żeby kiedyś mieć własny gabinet z widokiem na panoramę miasta. Czy w drodze na szczyt starczy mu odwagi i siły, by zawsze postępować honorowo?

Anna Diduch
Nowa Siła Krytyczna
16-09-2011

Piekło kelnerów - recenzja

2011-09-20T17:23:00.000+02:00

Ukazała się pierwsza obfita recenzja z najnowszego spektaklu Teatru Konsekwentnego "ZAKLĘTE REWIRY" H. Worcella. Do poczytania poniżej :)

Piekło kelnerów

apisał(a): Tomasz Miłkowski w wydaniu 38/2011.

Sceniczna adaptacja „Zaklętych rewirów” Henryka Worcella pokazuje możliwości teatru alternatywnego, robionego niemal siłą charakteru i entuzjazmem

Tomasz Miłkowski

Kto mógł przypuszczać, że opublikowana 75 lat temu powieść „Zaklęte rewiry” Henryka Worcella, w dużej mierze inspirowana osobistymi doświadczeniami pisarza jako pomywacza, bufetowego i kelnera w krakowskim Grand Hotelu pod koniec lat 20. ubiegłego wieku, posłuży za podstawę scenariusza współczesnego spektaklu. Adam Sajnuk, autor adaptacji i reżyser, dostrzegł jednak nieomylnie w tej powieści materiał na sztukę mówiącą o sprawach współczesnych, choć wcale nie usiłował nadać jej rysów akcji toczącej się w roku 2011.
To już trzecia młodość tej powieści, powitanej entuzjastycznie przez krytykę i czytelników zaraz po publikacji (1936 r.), wychwalanej po adaptacji filmowej Janusza Majewskiego (1975 r.) z Romanem Wilhelmim i Markiem Kondratem, a teraz ponownie odsłaniającej swoje

nieprzebrzmiałe przesłanie.

Może nawet dzisiaj problematyka „Zaklętych rewirów” znowu brzmi mocniej, a to za sprawą ponownej kapitalizacji gospodarki. To, co w latach PRL mogło uchodzić za opowieść o minionej epoce wyzysku człowieka przez człowieka (czyli kapitał), teraz jest opowiadaniem o nowych czasach – czyli o tym, jak wraca nowe, by użyć modnego bon motu z okresu realnego socjalizmu.
Sajnuk idzie za powieścią, snując na scenie dramatyczną opowieść o kolejnych stopniach kariery, jakie w restauracji hotelu Pacyfik zdobywa młody chłopak, nowicjusz Romek Boryczko (Mateusz Banasiuk), poniżany i zastraszany jako pomywacz, pogardzany jako bufetowy, tresowany jako pomocnik kelnera, a na koniec, po egzaminie złożonym przed komisją związkową, wchodzący w skórę kelnera. Twarde stosunki hierarchiczne, niemal usankcjonowana przemoc w pracy (dzisiaj nazywa się to mobbingiem), ale przy tym entuzjazm młodego człowieka, który zdobywa zawód i wybija się na samodzielność – wszystko to udaje się pokazać w tym przedstawieniu z wielką wiarygodnością, czasem humorem, a zawsze z energią i zespołowym zdyscyplinowaniem, pod prąd postdramatycznemu rozbabraniu, a jednak z wykorzystaniem języka performance’u, a nawet kabaretu.
Nie mamy więc do czynienia ze spektaklem agitacyjnym ani tendencyjnym, ale raczej z nowoczesną przypowieścią o właściwej naturze ludzkiej walce o przetrwanie, wybicie się i zajęcie wyższej pozycji w strukturze/hierarchii. Przypowieść niesie też

pytania moralne o dopuszczalną granicę metod,

po które godzi się sięgać, aby odnieść sukces, o cenę kariery, o uczciwość i koleżeństwo. Dużo tego wszystkiego, ale ilekolwiek by tych tematów znaleźć, nie „wystają” one z faktury przedstawienia, które toczy się w dobrym tempie, chwilami porywa iskrzącymi się energią scenami zbiorowymi, zgraniem całości, muzyką na żywo, niekiedy nawet bezinteresownym dowcipem.
Wszystko tu do siebie pasuje, poczynając od aranżacji przestrzeni w malarni Teatru Studio, gdzie pośrodku, pod wiszącymi lampkami z abażurami, rozmieszczono zastawione stoliki restauracyjne, przy których siada część widzów, obsługiwanych wirtualnie, a czasem wciąganych w wir zabawy, zapraszanych choćby do tańca na organizowanej w hotelu Pacyfik zabawie sylwestrowej. Wtedy też wysłuchamy pastiszowego występu kelnerskiego zespołu rewelersów (jak to w restauracji u śpiewających kelnerów). Czerwone kubraczki obsługi, celne różnicowanie zachowania kelnerów i ich pomocników na sali – z obowiązkowym przymilnym uśmieszkiem przyklejonym do twarzy – i na zapleczu, kiedy niczego nie ukrywając, wyrażają swój stosunek do obsługiwanych i do siebie nawzajem, cały ten restauracyjny młyn, łącznie z kwaterami dla młodych pracowników na pomoście technicznym, tchnie autentyzmem, z lekkim tylko przerysowaniem dla nadania całości lepszego smaku.
Aktorzy czują się w tym stworzonym na scenie świecie doskonale,

grają zespołowo jak dobra drużyna,

choć każdy ma swoje solówki, a siłą rzeczy, bo tak są podzielone zadania, na plan pierwszy wysuwa się Fornalski (Mariusz Drężek) – starszy kelner, prześladowca Romka granego przez Mateusza Banasiuka, świetnie z kolei debiutującego w teatrze tą właśnie rolą, w której łączy młodzieńczość z przyspieszonym kursem dojrzewania. Siłą jego kreacji jest ukazanie wewnętrznej przemiany, z nieopierzonego nowicjusza w doświadczonego już, świadomego sytuacji pracownika, dojrzewanie chłopca, który staje się mężczyzną.
Spektakl Teatru Konsekwentnego wystawiany na scenie Teatru Studio pokazuje, jak przesuwają się i jak płynne są granice między teatrem subsydiowanym, zetatyzowanym a teatrem alternatywnym, robionym niemal siłą charakteru i entuzjazmem. Po raz kolejny Konsekwentny błyskotliwie zdaje egzamin teatralnej dojrzałości.

Henryk Worcell, Zaklęte rewiry, reżyseria i scenariusz Adam Sajnuk, muzyka Igor Spolski, Michał Lamża, scenografia Sylwia Kochaniec, kostiumy Katarzyna Adamczyk, reżyseria świateł Karol Rothkaehl, Teatr Konsekwentny, malarnia Teatru Studio, premiera 11 września 2011

____link do źródła: http://www.przeglad-tygodnik.pl/pl/artykul/pieklo-kelnerow

ZAKLĘTA premiera

2011-09-09T09:23:00.000+02:00

Własnie zakończyłem próby (a tak przynajmniej mi się wydaje) do najnowszego spektaklu Teatru Konsekwentnego "ZAKLĘTE REWIRY" na podstawie powieści o tym samym tytule Henryka Worcella, w reżyserii Adama Sajnuka...

Wszystkich zainteresowanych odsyłam do poniższych linków.

http://www.teatrkonsekwentny.pl/?id=zaklete-rewiry&status=1#n

http://teatrstudio.pl/spektakl/zaklete-rewiry/

Kulisy kultury

2011-09-09T08:35:00.000+02:00

TVN Warszawa o "Zaklętych..."

2011-09-08T01:32:00.001+02:00

Zapraszam do obejrzenia krótkiego materiału na temat i w związku ze zbliżającą się premierą "ZAKLĘTYCH REWIRÓW"

http://www.tvnwarszawa.pl/rytm-miasta,news,szybka-kariera-w-wielkim-miescie,276697.html

a premiera już w niedzielę... a pierwsze spektakle przedpremierowe już w piątek i sobotę! :)

5. sezon BARW SZCZĘŚCIA

2011-09-07T12:38:00.000+02:00

5. sezon "BARW SZCZĘŚCIA" przed nami...

Plakat "Zaklętych Rewirów"

2011-09-06T11:27:00.001+02:00

Dla estetów i tych, którzy lubią dobrą grafikę / kompozycję / plakat itd.

Barwy od 5 września

2011-09-04T14:11:00.001+02:00

A co w "BARWACH SZCZĘŚCIA" się szykuje?

można sobie poczytać na Plejada.pl
http://www.plejada.pl/23137,4,3,co-w-nowym-sezonie-barw-szczescia,fotogaleria.html

albo zobaczyć poniżej:

Stare na nowo

2011-08-21T11:30:00.001+02:00

Jakiś czas temu dostałem informacje, że mój film demo, który udostępniłem szerszej publiczności na swoim kanale na YouTube.com został zablokowany z przyczyn - to temat na osobny post :)

Dlatego też wykorzystując zasoby internetu, skorzystałem na nowo ze swojego filmu demo i można go ponownie oglądać po staremu na nowo:

Kto nie widział, niech sobie obejrzy, a kto zna, nie pozna raz jeszcze :P

Zaklęte harmonogramy

2011-08-20T16:24:00.000+02:00

Jak już wcześniej pisałem, wielkimi krokami zbliża się PREMIERA najnowszego spektaklu Teatru Konsekwentnego w reżyserii Adama Sajnuka "ZAKLĘTE REWIRY" H. Worcell.

Premiera zaplanowana jest na 11. września 2011 r. na godzinę: 19.oo

Poniżej zamieszczam terminy wszystkich spektakli, które będziemy grali na małej scenie Teatru Studio w Warszawie.

"ZAKLĘTE REWIRY" H. Worcell

9 września - godz. 19.00 pokaz przedpremierowy

10 września - godz. 19.00 pokaz przedpremierowy

11 września - godz. 19.00 PREMIERA

12 września - godz. 19.00 (spektakl zamknięty)

13 września - godz. 19.00

14 września - godz. 19.00

15 września - godz. 19.00

16 września - godz. 21.00 !!!

Teatr Studio, mała scena

Plac Defilad 1
Warszawa
tel. 22 620 21 02

Ceny biletów:

50 zł normalny

35 zł ulgowy ( uczniowie i studenci, emeryci i renciści)

Rezerwacje i sprzedaż

Kasy Teatru Studio

Plan pracy

2011-08-19T09:18:00.000+02:00

Jako, że główna strona nadal się organizuje i produkuje (ale mogę zdradzić, że jesteśmy już bliżej, niż początku), nie ma tam aktualnej playlisty czy też jak kto woli, nie ma najbliższych terminów mojego grania...

W sierpniu, sezon się dla mnie zacznie spektaklem BEREK... M. Szczygielskiego w warszawskim Teatrze Kwadrat. Wojtek w moim wydaniu dostępny będzie na scenie w weekend: 27-28 sierpnia 2011 r. Spektakle zaczynają się o godz.: 19.3o

Kolejnym ciekawym wydarzeniem, ale dopiero na początku września będzie PREMIERA najnowszego spektaklu Teatr Konsekwentnego "ZAKLĘTE REWIRY" na podstawie powieści H. Worcella. Pierwsze przedstawienia planowane są na 9 września 2011 r. i grane będą na małej scenie Teatru Studio w Warszawie! (jeden z trzech teatrów, który znajduje się w Pałacu Kultury i Nauki, czyli nie będzie trudno trafić :)

Knajpa Pacyfik zaprasza...

2011-08-19T08:14:00.000+02:00

Dla niezorientowanych, jak i dla tych bardziej zainteresowanych, poniżej zamieszczam informacje, które pojawiły się w sieci w związku i na temat z nadchodzącą premierą do spektaklu "ZAKLĘTE REWIRY" na podstawie powieści Henryka Worcella, w reżyserii Adama Sajnuka...

„Zaklęte rewiry” wg powieści Henryka Worcella
reżyseria i scenariusz: Adam Sajnuk
muzyka: Igor Spolski, Michał Lamża
scenografia: Sylwia Kochaniec
kostiumy: Katarzyna Adamczyk
reżyseria świateł: Karol Rothkaehl
Obsada:
Hela- Agata Piotrowska – Mastalerz
Fornalski- Mariusz Drężek
Synaj - Bartosz Adamczyk
Albin- Maciej Skuratowicz
Ugor- Jerzy Połoński
Gość- Andrzej Makowiecki
Romek- Mateusz Banasiuk
Fritz- Marek Kossakowski
Adaś- Sebastian Cybulski
Henek- Mateusz Znaniecki

muzyka na żywo:
Igor Spolski, Michał Lamża

Wieloznaczny tekst Henryka Worcella nigdy dotąd niewystawiany na scenie stwarza niezwykłe możliwości nowoczesnej inscenizacji, mieszczącej w sobie nowatorską formę na pograniczu teatru i performance’u, z tradycyjnym tekstem o realistycznej fabule i błyskotliwych, dynamicznych dialogach. Założenie scenograficzne zakłada zamienienie tradycyjnych miejsc widz- aktor: na środku przestrzeni scenicznej, przy tradycyjnych stolikach jest miejsce dla widowni, za ścianami, wokół odbywa się akcja spektaklu. Tam rozgrywa się milcząca walka, odwieczna hierarchia współcześnie najsilniej reprezentowana w strukturach wielkich firm korporacyjnego kapitalizmu i szeroko rozumianego wolnego rynku, gdzie nie licząc kilku jednostek najwyżej sytuowanych, każdy ma kogoś „nad sobą”, kto wydaje mu polecenia i nie licząc tych na szczeblu najniższym, każdy ma kogoś „pod sobą”, kim on może dysponować, a i wśród tych pozostających na dolnym szczeblu hierarchicznej drabiny i tak zawsze znajdą się tacy, którzy poniżając kelnera w restauracji, poczują się mocni.
Widzowie w "Zaklętych rewirach" stają się nie tylko obserwatorami, czy wręcz podglądaczami, nie tylko sędziami, ale wręcz inspiratorami konfliktu. – mówi reżyser spektaklu Adam Sajnuk - Zmuszam w ten sposób odbiorców do refleksji i oceny, daleko wykraczającej poza ramy zwykłego odbierania treści i emocji w teatrze.

więcej info, już niebawem... ;)

Koniec wolnego :)

2011-08-18T09:58:00.002+02:00

Stało się, czas wolny już za mną. Od dzisiaj wracam do prób do spektaklu Teatru Konsekwentnego "ZAKLĘTE REWIRY" na podstawie książki H. Worcella, którego premiera planowana jest na początku września...

Więcej na informacji na temat spektaklu możecie znaleźć w linku poniżej:
____http://www.teatrkonsekwentny.pl/?id=zaklete-rewiry#n

STRONA na wakacjach...

2011-07-13T16:00:00.005+02:00

Od dzisiaj, aż do odwołania moja strona główna www.cybulski.eu będzie prezentowała się w prostszej i krótszej wersji :)
przykład poniżej...

Po wakacjach strona ruszy na nowo... w nowej wersji wszelakiej :)

Koniec sezonu!

2011-07-08T09:54:00.000+02:00

Wczoraj po raz ostatni zagrałem w tym sezonie, tzn. w sezonie teatralnym 2010/11 :)

"BEREK..." nie tylko zamknął mój sezon, ale też Teatrowi Kwadrat. Wszyscy wracamy do pracy za miesiąc z małym hakiem... :)

I trochę chwilę wolnego...

Lipcowe słoty

2011-07-02T16:06:00.001+02:00

Pogoda za oknem nie wskazuje na to, ale rozpoczął się już lipiec :)
W lipcu za dużo nie będzie się działo zawodowo, ale na pewno prywatnie co nie co się wydarzy, ale po kolei...

Zapraszam 6. i 8. lipca na godz. 19.3o do Teatru Kwadrat na ostatnie spektakle w sezonie, a oczywiście grać będziemy przedstawienie "BEREK..." M. Szczygielskiego...

Tym razem, tylko tutaj podaję datę mojego tego miesięcznego grania, ze względu na przygotowania do małych zmian na stronie głównej, o których zapewne wspomnę w odpowiednim czasie :)

Pobrykanie..

2011-06-14T14:49:00.001+02:00

A dzisiaj powracam na warszawskie sceny :)

19.3o w Nowej Siedzibie Teatru Kwadrat będziemy grali "BERKA" M. Szczygielskiego z Ewą Kasprzyk i Pawłem Małaszyńskim oraz Iloną Chojnowską.

Zapraszam jak nie dziś, to jeszcze w czwartek 16. czerwca pojawię się na scenie przy Al. Niepodległości :)

Na koniec...

2011-06-11T13:42:00.000+02:00

Koniec sezonu zbliża się nieubłaganie. Czerwiec w kalendarzach, czyli za chwilę dla jednych upragnione wakacje się zaczną, a dla drugich praca w takim upale będzie nie do wytrzymania...
http://www.blogger.com/img/blank.gif
A już dzisiaj i jutro o 18.oo gramy "BOBOKA" F. Dostojewskiego. Będą to nasze dwukrotnie ostatnie spektakle. Bo po 1. ostatni raz będziemy grali na nowej scenie Teatru Polskiego, na Galerii. I bo po 2. ostatni raz będziemy grali w tym sezonie...
W sumie to jest i po 3. dla mnie to już koniec poznańskiego sezonu, czyli w niedzielę po godzinie 19, sezon teatralny 2010/2011 w Poznaniu będę mógł uznać za zamknięty :)

A tymczasem, zapraszam serdecznie na "BOBOKA"
11. - 12. czerwca 2011 // godz. 18.oo
// scena GALERIA
// Teatr Polski w Poznaniu
więcej o spektaklu____http://teatr-polski.pl/plays,details,3,0,1,bobok.html

po pauzie

2011-06-10T11:35:00.000+02:00

No dobrze, koniec przerwy :)
Troszeczkę się zastałem w miejscu, ale już nadrabiam zaległości ;))

"Jutro..." na festiwalu

2011-05-25T22:30:00.006+02:00

Wiadomo już kiedy dokładnie krótkometrażowy film "Jutro nie nadejdzie nigdy", w którym wziąłem udział.

Gramy 7 czerwca 2011 roku!

więcej o filmie, można przeczytać na stronie Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
http://www.fpff.pl/program/filmy/39,37,1,1260,jutro_nie_nadejdzie_nigdy.html

Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni

2011-05-18T13:02:00.003+02:00

Miło mi donieść, że film "JUTRO NIE NADEJDZIE NIGDY" Jana Beliny Brzozowskiego oraz Maciej Cendrowskiego zakwalifikował się do Konkursu Młodego Widza podczas najbliższego Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni!! :)

trailer filmu

Co gdzie jak i kiedy - napiszę niebawem! :)

Alternatywnie...

2011-05-18T09:42:00.000+02:00

...a mogło być... inaczej ;))

Ostatnio w "BARWACH SZCZĘŚCIA" Ksawery kopie sobie coraz większy dół... ale okazało się, że nie jest tak źle jak mogło być :)

Na stronie serialu można znaleźć alternatywne zakończenie odcinka 591
http://www.barwyszczescia.pl/19749/alternatywne-zakonczenie-odcinka-591.html

która wersja bardziej się Wam podoba? :)

Ksawery i jego trójkąty

2011-05-17T11:38:00.000+02:00

A w "BARWACH SZCZĘŚCIA" znowu Ksawery miesza...
Było miło. Było ładnie... a teraz?

Czy Kasia odkryje romans Ksawerego?
Kasia wyjeżdża do Maroka na sesję zdjęciową. Ma nadzieję na romantyczną pożegnalną kolację z ukochanym, ale Ksawery wydaje się nie być nią zainteresowany. Górka, pomimo tego, że są u niego w pracy, nie poddaje się i robi zalotną minę.

więcej na ten temat: http://www.barwyszczescia.pl/19080/czy-kasia-odkryje-romans-ksawerego.html

Barwne zamieszanie

2011-05-12T15:49:00.000+02:00

Od dnia dzisiejszego w "BARWACH SZCZĘŚCIA" trochę się będzie działo...

"BOBOK" x5

2011-05-12T15:45:00.000+02:00

Od dzisiaj do niedzieli włącznie, na scenie GALERIA w Teatrze Polskim w Poznaniu będziemy grali spektakl "BOBOK" na podstawie opowiadań Fiodora Dostojewskiego...

Kto nie widział, ten niech zobaczy :)
Bilety jeszcze są...

Zaparaszamy!!

Wygrani!!

2011-05-09T08:53:00.000+02:00

Niedawno pisałem o Festiwalu Szkół Teatralnych, a już dzisiaj wszystko się zakończyło i wyjaśniło!

Wśród laureatów znaleźli się studenci łódzkiej filmówki, którzy grali odpowiednie role w "OŻENKU" M. Gogola - spektaklu dyplomowego w reżyserii Grigorija Lifanova

- Joanna Osyda - Nagroda Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego za rolę Jany w spektaklu "Opowieści o zwyczajnym szaleństwie" oraz rolę Agafii w spektaklu "Ożenek"

- Daniel Misiewicz - Nagroda publiczności XXIX Festiwalu Szkół Teatralnych - tzw. "najbardziej elektryzująca rola"

- Julia Rybakowska - Nagroda Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego za rolę Fiokły w spektaklu "Ożenek" oraz rolę Alicji w spektaklu "Opowieści o zwyczajnym szaleństwie"

Nagroda publiczności XXIX Festiwalu Szkół Teatralnych - tzw. "najbardziej elektryzująca rola"

więcej po festiwalu można przeczytać tutaj: http://filmschool.lodz.pl/news/view/1047

"Ożenek" na Festiwalu Szkół Teatralnych

2011-05-04T09:49:00.000+02:00

Już od dzisiaj, na scenach teatrów łódzkich będzie można oglądać spektakle dyplomowe wszystkich wyższych szkół teatralnych z Polskich: Warszawy, Wrocławia, Krakowa i Łodzi oraz gościnnie z Hannoveru czy z Moskwy.

Studenci IV roku łódzkiej filmówki swoje festiwalowe potyczki zaczynają od "OŻENKU" M. Gogola - spektaklu w reżyserii Grigorija Lifanova, przy którym asystowałem

Gramy o 21:3o!!

Trzymajcie kciuki!!

Aktualizacja na maj 2011

2011-04-25T22:02:00.002+02:00

Będzie krótko i treściwie, bo nic więcej nie trzeba pisać :)

Na stronie głównej www.cybulski.eu jest już aktualny plan gry na maj 2011.

W pierwszy weekend po majówce, zapraszam na spektakl "MISTRZ i MAŁGORZATA" M. Bułhakova, który będzie grany na Dużej Scenie Teatru Polskiego w Poznaniu.
W następny weekend, na Galerii - nowej scenie Teatru Polskiego w Poznaniu, będzie można zobaczyć "BOBOKA" na podstawie opowiadań F. Dostojewskiego.
A na koniec maja, zapraszam do Teatru Kwadrat w Warszawie, na jeden jedyny spektakl "BEREK..." M. Szczygielskiego z moim udziałem.

Kto ciekaw, to zapraszam do zajrzenia...

Wesołego Alleluja!

2011-04-22T17:56:00.000+02:00

Z okazji zbliżających się Świąt Wielkiej Nocy wszystkim życzę radości w gronie Najbliższych, spokoju i wytchnienia od codzienności!! :-)

Wesołego Alleluja!

"BOBOK"... w galerii

2011-04-08T09:09:00.000+02:00

Już dzisiaj zapraszam serdecznie do Poznania!!

Gramy spektakl "BOBOK" na podstawie opowiadań Fiodora Dostojewskiego. Rosyjska klasyka, w trochę innym wyobrażeniu :)
Kto zna, to wie o co chodzi...

Kto nie widział, to niech czuje się zaproszony.
A kto widział, to tym bardziej niech zajrzy do Teatru Polskiego!

Tym razem walczyć będziemy z BOBOKIEM na nowootwartej scenie - GALERIA

8. kwietnia 2011 r. // godz. 18.oo
9. kwietnia 2011 r. // godz. 17.oo

Zapraszamy!

"Łodzią po Wiśle"

2011-04-07T20:08:00.003+02:00

Jak co roku, na początku wiosny w Warszawie odbywa się Festiwal ŁODZIĄ PO WIŚLE.
Jest to przegląd najciekawszych etiud i krótkich form filmowych studentów łódzkiej filmówki.
W ciągu zaledwie dwóch dni, będzie można obejrzeć masę ciekawych filmów reżyserskich, etiud operatorskich, dokumentów, animacji.
Dodatkowo w tym roku będę prezentowane dzieła studentów z Bratysławy.

Ja w szczególności polecam film "JUTRO NIE NADEJDZIE NIGDY" Jana Beliny Brzozowskiego, który prezentowany jest w III bloku pozakonkursowym, w którym gram główną rolę.
Jest to krótki film - etiuda operatorska o (cytując z katalogu festiwalu): "Historia dwóch przyjaciół - Mike`a i Kwiatka - najemników w walce o przyszłość" :)
Taki mały sci-fiction...

Jak to wyglądam? Zachęcam wszystkich do obejrzenia

9. kwietnia 2011 r.
III blok pozakonkursowy
kino REJS
godz. 17.3o - 19.3o

"JUTRO NIE NADEJDZIE NIGDY" Jan Belina Brzozowski
wyst. Sebastian Cybulski, Maciej Kowalczyk, Oliwia Tomecka, Bogusław Semotiuk

Kocham Cię Polsko

2011-04-06T13:21:00.000+02:00

Już teraz, zapraszam wszystkich w najbliższy piątek (8. kwietnia 2011 r.) o godz. 21.1o przed telewizory!! :)

Włączamy Dwójkę... i kibicujemy drużynie Marzenie Roglaskiej!!

W składzie:

Marzena Rogalska, Beata Sadowska, Olek Klepacz i... Sebastian Cybulski

mogę powiedzieć, że jeżeli ktoś lubi takie rozrywki to nie będzie się nudził! :)
napięcie do ostatnich chwil GWARANTOWANE! :P

program KOCHAM CIĘ POLSKO!
TVP 2 // godz. 21.1o

zapowiedź festiwalowa

2011-04-04T18:18:00.000+02:00

Już w najbliższy weekend...

ANIMOWANY SPOT IX FESTIWALU ŁODZIĄ PO WIŚLE from Łodzią po Wiśle on Vimeo.

ŁODZIĄ PO WIŚLE

więcej szczegółów już niebawem :)

50. Międzynarodowy Dzień Teatru

2011-03-27T08:21:00.000+02:00

Już dzisiaj na całym świecie obchodzimy Międzynarodowy Dzień Teatru i to po raz 50!!! :)

Tak się akurat złożyło, że ja ten dzień będę świętował dwukrotnie:

...zaczynając spektaklem dla trochę młodszego widza w Teatrze Druga Strefa - "MECHANICZNA MAGDALENA" A. Maleszki o godz. 15.oo

...kontynuując zabawę o 19.3o w Teatrze Kwadrat podczas przedstawienia "BEREK..." M. Szczygielskiego

Życzę wszystkim... najlepszego i jak najwięcej Kultury :)

Olsztyn... czyli BOBOK w podróży

2011-03-26T09:50:00.001+01:00

Już jesteśmy w Olsztynie na XIX Spotkaniach Teatralnych, na który już dzisiaj będzie grali, pokazywali, prezentowali... spektakl "BOBOK" na podstawie opowiadań Fiodora Dostojewskiego...

podwójnie uderzymy...

o godz. 17.oo
i o godz. 20.oo

Zapraszamy na Scena w CEiIK-u

więcej na ten temat możesz przeczytać na stronie Teatru Jaracza w Olsztynie
_http://www.teatr.olsztyn.pl/index.php?action=news&id=321

24 godziny do...

2011-03-25T20:30:00.001+01:00

Już jutro, o tej porze powinno być wszędzie ciemno. Na pewno będzie ciemno w centrum Warszawy, chociażby Pałac Kultury i Nauki straci swój blask, ale tylko na godzinę, tylko na 60 minut dla Ziemi.

przyłącz się do akcji.

więcej na ten temat, możesz znaleźć:
_http://www.wwf.pl/godzinadlaziemi/

Dzień Teatru

2011-03-24T12:19:00.000+01:00

...nie wiem czy wiecie, że już 27. marca 2011 r. bedzie 50. Międzynarodowy Dzień Teatru :)

Poranny spacerek aleją...

2011-03-21T21:59:00.000+01:00

Zapraszam serdecznie do obejrzenia programu "ALEJA GWIAZD", w którym w dniu jutrzejszym się pojawię... nie wiem co z tego wyszło i jak to wygląda, ale kto ma ochotę i chce zaryzykować - to włączamy telewizor...

23. marca 2011 r. - godz. 10.4o - TVP 2
"ALEJA GWIAZD"
Anna Popek w rozmowie z... Sebastianem Cybulskim

A dzisiaj wieczorem...

2011-03-21T18:43:00.000+01:00

...w "BARWACH SZCZĘŚCIA" o to taka...

śmieszna czapka zagra pierwsze skrzypce :D

Ja tylko pytam...

2011-03-21T07:54:00.000+01:00

Zachęcam do przeczytania kolejnego krótkiego wywiadu z moim udziałem ;)

Wywiad pochodzi ze strony - Mateusza Piszczek - ja tylko pytam

link do źródła:
____http://piszczek.blogspot.com/2011/03/sebastian-cybulski-aktor-filmowy.html

NIEDZIELA, 20 MARCA 2011
Sebastian Cybulski - aktor filmowy, teatralny i telewizyjny. Absolwent PWSFTViT w Łodzi. Odtwórca roli Ksawerego Rybińskiego w serialu " Barwy Szczęścia ". Związany z teatrami Kwadrat, Scena Prezentacje, oraz Teatrem Polskim w Poznaniu.

Mateusz Piszczek : Czy przez grę w serialu "Barwy Szczęścia" nie boisz się zaszufladkowania, o którym coraz częściej się słyszy ??

Sebastian Cybulski : Ależ oczywiście, że się boję zaszufladkowania. Chyba jak każdy aktor wchodzący w tego typu produkcje. Ale takie obawy, to jak dla mnie naturalny system obronny; można powiedzieć, taka walka dobra ze złem (uśmiech). Czyli ja jako aktor z pewnymi ambicjami i wartościami przeciwko komercji i całej tej otoczce. I tak obawiam się cały czas i przyglądam się co mi daje praca w serialu. Z jednej strony, traktuję to jak dalszy rozwój w swojej edukacji. Zaczynając pracę w serialu, nie miałem bladego pojęcia jak to wygląda, na czym polega stała praca w takiej produkcji. To zupełnie co innego, niż epizod czy parę dni na planie. Z drugiej jednak strony, coraz częściej odczuwam wpływ serialu na rzeczywistość; że muszę wyjaśniać, że ja to Sebastian Cybulski grający prawnika w serialu. Póki co, szale się równoważą, czyli jest tyle samo plusów co minusów.
Jednak najbardziej przeraża mnie w całym tym, że tak to ujmę zamieszaniu z serialem, że ludziom się myli fikcja małego ekranu z rzeczywistością. Czasami odnoszę wrażenie, że dla niektórych włączenie telewizora, to tak jakby podglądanie sąsiadów przez dziurkę od klucza. Interpretują to jeden do jednego i taki serial traktowany jest bardzo na poważnie, jak życie. I nie ma już wtedy takich pojęć jak serial czy aktor.
I tego w sumie obawiam się najbardziej. Dlatego też, staram się odrabiać swoje lekcje również w teatrze, żeby móc niektórym chociaż na chwilę pokazać się w innej roli.

M.P : Dla niektórych aktorów teatr jest ich arkadią. A jaki Ty masz do niego stosunek ??

S.C : Górnolotnie to brzmi, ale coś w tym jest, żeby nazywać teatr arkadią dla aktora. Dla mnie teatr to podstawa, to miejsce, które jest najodpowiedniejszym do rozwijania swoich umiejętności. Taki poligon eksperymentalny, na którym poznaje swoje emocjonalne, fizycznie możliwości w wyjątkowych sytuacjach, których nie mogłem doświadczyć osobiście. I miejmy nadzieję, że wielu z nich nie będę musiał poznawać czy też nie będę musiał przez nie przechodzić. W teatrze dzieją się takie rzeczy, o których często bym nawet nie pomyślał. Oczywiście wszystko na potrzeby sztuki. Ale nie tylko traumą żywi się teatr. Gdybym nie scena, nie mógłbym się zetknąć i poczuć na własnej skórze wielkiej literatury, tak jak to ma miejsce na Dużej Scenie Teatru Polskiego w Poznaniu, gdzie w spektaklu "Mistrz i Małgorzata" M. Bułhakova wcielam się w rolę Korowiowa - psotnika, clowna ze świty Wolanda - Szatana. I kto by pomyślał patrząc na mnie, że mógłbym sprawdzić się w takiej roli? I po to też jest teatr. Żeby przekraczać granice w swoim aktorskim emploi. Kto nie wierzy, niech sam się przekona i sprawdzić i wpadnie na spektakl. I oby jak najwięcej takich eksperymentów przede mną.

M.P : Czego według Ciebie brakuje w polskich filmach ??

S.C : Jeżeli mam być szczery, to w polskich filmach kuleje podstawa, czyli dobry scenariusz. Czasami oglądając jakiś polski film, odnoszę wrażenie, że dobrze się zaczyna. Nie jest źle. Jest pomysł. Akcja się rozkręca, coś zaczyna się dziać, ale po kolejnych 5-10 minutach siada całe napięcie i wszystko po staremu. czyli w rezultacie oglądam kolejną klakę czegoś co już było albo w najlepszym wypadku, oglądam coś co miało w sobie potencjał, ale na drodze pełnej kompromisów film traci swoją świeżość i TO, co mogło by zaskoczyć widza.
Ale wierzę, że w końcu ktoś się odważy wyjść przed szereg i zaserwuje coś, co na zachodzie jest już czymś codziennym, ale w Polsce będzie czymś nowym. Skoro mamy operatorów cenionych na całym świecie, z reżyserami też jest nie najgorzej, to teraz pora na poważne podejście do kwestii scenariuszy! I wtedy może rzadziej będę słyszał w kinie: "O matko, kolejny polski film. Nie, nie idziemy". Chyba już czas i pora odbudować zaufanie wśród polskiej publiczności, bo tych którzy chętnie chodzą do kina na polskie produkcje jest coraz mniej. Niestety.

M.P : Co jest dla Ciebie w życiu priorytetem ??

S.C : "Wszystko ma swoje priorytety, niestety. wszystko ma swoje wady, zalety (.)".
To słowa piosenki Paktofoniki. Jakoś tak same nasunęły mi się zastanawiając się nad odpowiedzią. (uśmiech) Coś w tym jest.
Priorytet to takie priorytatywne słowo, które coś mi narzuca, wyznacza. Z drugiej jednak strony, bez priorytetów bym się pogubił. To one często stawiają sprawę jasno, do czego powinienem dążyć.
I tak marzenia są dla mnie jednym z głównych priorytetów. Nie zawsze jest łatwo, ale ile w tym przyjemności idąc w danym kierunku, realizując swoje priorytety właśnie, marzenia.
Do tego Rodzina, szczęście - dla mnie, też są niebywale ważnymi wartościami.

M.P : Ubiegłe święto czternasty lutego jest dla niektórych dniem zakochanych, a dla innych czystą komercją. Którą opcję Ty wybierasz ??

S.C : Ja wychodzę z założenia, że Dzień Zakochanych dla tych naprawdę zakochanych nie ma daty. To bez znaczenia czy dasz czy dostaniesz kwiaty 14 lutego czy 27 kwietnia. Ważne jest, żeby umieć wyrazić swoje uczucia i nie bać się ich konsekwencji. Nie chcę ganić tych, którzy 14 lutego biegają z kwiatami, cali w plastikowych serduszkach. Jeżeli ma to pomóc w budowaniu wspólnych relacji, to jestem za. Z drugiej jednak strony, należy zachować umiar i zdrowy dystans do tego, czym nas atakują reklamy, media itd. w ten dzień. Wszystko jest dla ludzi. ale z umiarem właśnie.

Wiosna 2011

2011-03-20T23:33:00.000+01:00

Jak się właśnie dowiedziałem:

"W nocy z niedzieli na poniedziałek o godzinie 0.21 Słońce znajdzie się w punkcie równonocy wiosennej, rozpoczynając tym samym astronomiczną wiosnę (...)"

czyli budząc się jutro rano mamy już wiosnę!! :)

Oby wszystkim wyszło to na zdrowie i na korzyść...

XIX Olsztyńskie Spotkania Teatralne

2011-03-20T09:59:00.002+01:00

Już za parę dni jedziemy z "BOBOKIEM" F. Dostojewskiego na XIX Olsztyńskie Spotkania Teatralne... przyznam się szczerze, że baaaardzo jestem ciekaw jak zostaniemy odebrani :)

Tymczasem, poniżej przedstawiam Youtube`ową zapowiedź festiwalu

...już 26. marca 2011 r. godz. 17.oo i 2o.oo !!!

I po procy

2011-03-19T23:09:00.000+01:00

Niestety, tyle czekania na kolejne spektakle, tyle nerwów, tyle przygotowań na ponowne granie spektaklu "PROCA" Nikolaja Kolady w Teatrze Scena Prezentacje w Warszawie i... już po wszystkim ;-/

Jakie było zaskoczenie, że w te dwa wieczory marca sala przy Żelaznej 51 pękała w szwach :)
Nawet przeziębienie nie przeszkadzało mi w te 2x po dwie godziny grania. Miło było...

Teraz trzeba poczekać... na maj? :)

"Bobok" w Olsztynie

2011-03-08T08:53:00.000+01:00

Co prawda XIX Olsztyńskie Spotkania Teatralne zaczynają się dopiero pod koniec drugiej połowy miesiąca, to już teraz zapraszam serdecznie wszystkich zainteresowanych na nasze spotkanie z tym festiwalem, na który zostaliśmy zaproszeni z poznańskim spektaklem "BOBOK" F. Dostojewskiego, który na co dzień gramy w Teatrze Polskim w Poznaniu właśnie.

W Olsztynie będziemy grali dwukrotnie - 26. marca 2011 r. godz. 17.oo i 20.oo

więcej na nasz temat można znaleźć na stronie Teatru im. S. Jaracza w Olsztynie:
_http://www.teatr.olsztyn.pl/index.php?action=news&id=321

Zapraszam serdecznie na konfrontacje z formą "BOBOKA" :)

Na zdrowie

2011-03-07T09:09:00.001+01:00

Na nowy tydzień, zachęcam do lektury wywiadu, który się odnalazł na Portalu Zdrowia (www.portalzdrowia.pl).

...Sebastiana Cybulskiego.

autor: redakcja

Czy zdrowie i zdrowy tryb życia są dla Ciebie ważne?

Jest to istotna sprawa, bo jakże inaczej mógłbym funkcjonować? Jeśli zdrowie szwankuje, to po kolei lecą na łeb na szyję kolejne sprawy. Dlatego też teraz dla mnie zdrowy tryb życia to nie jakiś wymysł czy przymus, tylko normalne funkcjonowanie. Żeby było lepiej, weselej i wygodniej. W chorobie ciężko o pozytywne myślenie.

A co oznacza dla Ciebie „zdrowy tryb życia”?

Ruch towarzyszył mi od zawsze, ponieważ jak się nie zmęczę za dnia, to kiepsko jest ze mną wieczorem. Niewykorzystane pokłady energii dają znać o sobie. Dlatego też jestem w permanentnym ruchu, ciągle wynajduję sobie nowe formy aktywnego wypoczynku. Sport przede wszystkim. Do tego dorzucimy dobre jedzenie, które potrafi tak zrelaksować i zawrócić w głowie, że człowiek zapomina o stresach dnia powszedniego. Dobre jedzenie? Chyba każdy ma swoją listę ulubionych potraw, dań, które wpływają na niego pobudzająco pozytywnie. I tak jest ze mną. Oczywiście na tej liście są jakieś zdrowe sałatki, ale nie tylko. Jak człowiek się rusza, to kalorie nie są mu straszne, bo zaraz się gdzieś spalą.

Co robisz dla swojego zdrowia i formy? Sport?

Niestety, przez mój nienormowany tryb życia, moi znajomi już dawno mnie skreślili w umawianiu się na wspólne granie w piłkę nożną czy inne zespołowe sporty. Dlatego też zostałem zmuszony do indywidualnego trybu mobilizacji siebie samego, stąd bieganie z rana, basen, czy chociażby tak znienawidzona przeze mnie ze względu na nudę siłownia. Ale zdarza mi się coraz regularniej pogrywać z kumplem w squash`a. To jest dopiero dawka wrażeń i porcja zmęczenia.

Są efekty?

Nie gram dla efektów. Robię to dla siebie, dla lepszego samopoczucia. Jak nie ma tygodnia, żebym nie wyskoczył 2-3 razy na jakiś sport, to nie dość, że mnie nosi, to jeszcze pojawiają się wyrzuty sumienia. A takie wieczorne zmęczenie wywołuje niebywale pozytywne nastawienie na kolejne dni.

Gdzie możemy Cię spotkać żeby razem poćwiczyć? Klub? Basen? Park?

Wyszło z tego pytanie retoryczne, bo wszystko się zgadza. Biegam w parku u siebie na Bemowie. Basen - to zależy od dnia, tygodnia pracy, ale albo przed zajęciami albo zdarza się, że w trakcie dnia, w przerwie – taki lunch na sportowo. Nie przepadam za wieczornym pływaniem, bo raz - że tłoczno, a dwa - że to nie to samo, co pływanie w słonecznym świetle. Podobnie jest ze squashem. Z rana godzinka w klatce i człowiek inaczej oddycha przez cały dzień.

Słabości? Nałogi? Słodycze?

W sumie to nie mam się czego wstydzić. Uwielbiam słodycze, ciasta i tym podobne, ale chyba nie mogę tego nazwać nałogiem. Rzadko mi się zdarza, żebym pędził do sklepu po batona czy czekoladę. W domu mam swój skład słodyczy i mogę normalnie funkcjonować. Chociaż jak wjedzie na stół szarlotka, to czasami faktycznie nie mogę się powstrzymać.

Odżywiasz się zdrowo?

Nie wiem, nie zwracam na to aż takiej uwagi. Bardziej interesuje mnie smak i zapach w jedzeniu, dlatego też ograniczyłem już ładnych parę lat temu sól w swojej kuchni. Czy mógłbym to podciągnąć pod zdrowe odżywianie? Z tego, co wiem, sól nie jest za zdrowa. A tak poza tym, to w kuchni preferuję dania śródziemnomorskie, indyjskie; nie jest mi obce gotowanie na parze czy grillowanie.

Jaka jest Twoja recepta na zdrowe odżywianie?

Nie mam jakiejś specjalnej reguły. No może jest jedna. Kawa. Jedna kawa dziennie i to nie z samego rana, bo na mnie ona i tak nie działa, nic nie poprawia, nic nie przyśpiesza. Kawa, ta jedna jedyna, po obiedzie, po południu. Chwila na zdrową przerwę w ciągu dnia.

Czy zdecydowałbyś się na radykalną zmianę sylwetki (schudnięcie, nabranie wagi), gdyby wymagała tego rola?

Gdyby były takie warunki, jak przy amerykańskich produkcjach, kiedy to aktor ma czas na przygotowanie się do roli i tyje jak Robert De Niro we „Wściekłym byku” czy ma drastycznie schudnąć jak Christian Bale do „Mechanika”, to owszem - jestem gotów na takie wyzwania. Tyle, że to nie jest takie hop siup i jest. Z tego, co czytałem, to Bale przed filmem miał 6-8 tygodni, żeby schudnąć ok. 32 kilo. Wszystko pod czujnym okiem psychologa, dietetyka, lekarza i trenera. Po zakończeniu zdjęć również miał idealne warunki, żeby dojść do siebie. Ciekawe kiedy u nas wydarzy się coś takiego?

A jak sobie radzisz ze stresem, który przecież w Twoim zawodzie nie jest rzadkością.

Wypycham jak najszybciej stresujące sytuacje z siebie, żeby się nie kumulowały i nie kisiły we mnie. Jeżeli to nie pomaga, to wyżej wspomniany sport jest dobrym wyzwolicielem złych energii, które we mnie zalegają. Na deser, chwila relaksu w kuchni, przygotowanie jakiegoś nowego dania, przy dobrej muzyce i żaden stres nie jest straszny.

Czym różni się przeziębienie od grypy?

Dobre pytanie. Sam chciałbym wiedzieć, bo często mam wrażenie, że sami lekarze nie wiedzą co jest co, i nieważne, czy grypa czy lekkie przeziębienie, to serwują od razu antybiotyki albo profilaktyczny zestaw podstawowych witamin. Dla mnie różnica jest taka, że jak jest grypa, to już się nie podniosę z łóżka, bo się kręci w głowie a jak mogę wstać, ubrać się i wyjść, pokaszlując jedynie, tzn. że to przeziębienie.

Preferujesz medycynę nowoczesną czy naturalną?

Wydaje mi się, że można korzystać z jednej i drugiej. Po co miałbym je eliminować, skoro mam dostęp do obydwóch. Odkrywamy co rusz jakieś nowinki medyczne, które mają nam pomagać i to jest super. A natura jest niezmienna od tysięcy lat, z tych samych ziół i ziółek korzystali nasi przodkowie. I wracając do smaków i zapachów - naturalna medycyna inaczej właśnie smakuje czy pachnie.

Kogo radzisz się w tematach zdrowia? Kto jest Twoim autorytetem?

Muszę się dłużej zastanowić…. nie wiem. Często działam intuicyjnie. Powtarzam schematy, które widziałem u siebie w domu będąc dzieckiem. Jak chociażby błahy przykład z przeziębieniem, to mleko, czosnek, masło i miód. Nie czytam specjalistycznych gazet czy magazynów ani nie przeglądam w Internecie stron o takiej tematyce. Jak coś boli, to udaję się po prostu do lekarza.
Mam w swojej bibliotece parę książek o lekkim zabarwieniu psychologiczno zdrowotnym, ale tam raczej chodzi o podejście do życia, do problemów dnia codziennego czy też chorób. Dobrze nastawiające książki i przede wszystkim dające do myślenia na temat własnego zdrowia.

Czy często szukasz w internecie rozwiązań codziennych problemów dotyczących Twojego zdrowia lub zdrowia Twoich najbliższych?

Szczerze, bardzo rzadko szukam jakichś konkretnych rozwiązań czy podpowiedzi. Na ogół czytam i przeglądam strony na ten temat, jeżeli szukam jakichś konkretów. Wtedy, zdarza się, że potrafię czytać i czytać, nawet tematy, które tak normalnie mnie nie zainteresowały.

Twoja „złota porada” dotycząca zdrowia i zdrowego trybu życia – specjalnie dla użytkowników Portalu Zdrowia:

Żyj spontanicznością monotonii swojego życia… i cokolwiek pomyślisz, zrób odwrotnie.

Sebastian Cybulski - aktor, znany głównie z ról teatralnych ("Mistrz i Małgorzata", "Berek czyli upiór w operze", "Przebudzenie wiosny") i serialowych ("Barwy szczęścia", "Czas honoru", "Teraz albo nigdy"). Wkrótce na ekranach w filmie fabularnym "Och Karol 2".

link do źródła: _http://www.portalzdrowia.pl/sebastiana_cybulskiego.html,a,495

Na nowo o "Boboku"

2011-03-05T09:50:00.000+01:00

Kto by pomyślał, że po tylu spektaklach, komuś jeszcze się chciało napisać co nie co dobrego o spektaklu "BOBOK" F. Dostojewskiego, który gramy w Teatrze Polskim w Poznaniu.

Dzięki uprzejmości "czujnych" i po podesłanym linku, trafiłem na kulturalny portal Książę i Żebrak, na którym odnalazłem recenzję z naszego spektaklu. Zachęcam do przeczytania :)

Fiodor mniej dostojny
Kasia Nowaczyk, pon., 10/04/2010 - 12:45
Fiodor Dostojewski jest mistrzem czarnego humoru, a do tego fantastą z usposobienia!? Dowód? Proszę bardzo, „Opowieści fantastyczne”!
Jest to zbiór opowiadań, w których autor nie tylko przemyca własną filozofię, motywy i idee ważne w jego utworach, ale także znakomicie operuje konwencją tragifarsy. Łączy koszmar z komizmem, a jednocześnie wydobywa całą, czasem gorzką prawdę o człowieku. Absolutnym fenomenem jest jedno z najkrótszych z umieszczonych tam opowiadań – „Bobok”, które przez Michaiła Bachtina zostało określone jako „mikrokosmos całej twórczości Dostojewskiego”.
Jak dobrze, że i takiego Dostojewskiego pokazuje się w teatrze!
Reżyser Grigorij Lifanow w Teatrze Polskim w Poznaniu zręcznie wydobywa twórczość autora „Zbrodni i kary” z przypisanej mu kategorii mrocznego realizmu i udowadnia, że potrafi on być szalenie różnorodny, moralnie sprzeczny, a przy tym jeszcze zabawny.
Iwan Iwanowicz, główny bohater, jest literatem. Słynie z nekrologów i anonsów reklamowych, których tworzenie jest dla niego drogą przez mękę. Nic dziwnego - brak mu weny, a wszystko, co pisze „sieka, sieka, sieka”, nie potrafi nadać swoim 'dziełom' spójności. Jakby tego było mało, zostaje naznaczony przez Anioła Śmierci, który wyposaża go w „anielskie oczy”, pozwalające mu widzieć więcej, niż inni. Niestety, posiadanie takie daru potrafi w tempie ekspresowym doprowadzić człowieka do obłędu. Dla Iwana Iwanowicza już do tego stanu blisko. W pijacko-sennym widzie zaznajamia się ze swoim drugie, a nawet i trzecim „ja”. Jedno drugiego nie słucha, drugie z trzeciego się wyśmiewa, a każde z osobna uznaje się za najważniejsze.
Iwan jest wewnętrznie sprzeczny. Raz zdaje się być pełen nostalgii, zadumy, by chwilę potem wybuchnąć niczym nie zapowiadanym histerycznym śmiechem. Wpierw określa się jako, „skromny człowiek”, przecież nie „Bóg wie jaki literat”, a już za moment identyfikuje się jako pierwszy demoralizator w wyśnionym raju, postać niezmiernie znacząca i wpływowa. Wcielający się w rolę Iwana Łukasz Chrzuszcz potrafi balansować na granicy serio i buffo. Jest przy tym prawdziwie przekonujący, pełen lekkości i gracji.
Scenariusz „Boboka” ma zaledwie 10 stron. Przestrzeń pomiędzy tekstami Dostojewskiego wypełnia żywiołowa improwizacja aktorska. Łukasz Chrzuszcz, Jakub Papuga i Sebastian Cybulski bawią się swoimi rolami, świetnie ukazując kakofoniczną osobowość Iwanowicza. Ich gra jest niezwykle plastyczna i figlarna.
Szczególnie zabawna jest scena, kiedy próbują oni dociec kim, a może czym jest Bobok.
- Bobok, to taki mały Bob. Albo raczej Plujek Charczak! - licytują się bohaterowie.
W grze aktorskiej odczuwalna jest zespołowość mimo, że na scenie występują tylko trzy osoby. Ich magnetyzująca wzajemność doskonale sprawdza się podczas licznych improwizacji. Widzowi zdaje się wtedy, jakby aktorzy czerpali od siebie energię, pomysły i inspiracje.
Doskonałym komentarzem do świata przedstawionego jest muzyka. Jej groteskowe brzmienie perfekcyjnie współgra ze stworzoną przez reżysera „mistyczną fantasmagorią”. Staje się ona katalizatorem działań aktorskich. Dynamizuje akcję i pomaga tworzyć barwną i zaskakującą fabułę.
„Bobok” to historia opowiedziana z wyczuciem i wdziękiem.
Dzięki temu, w spektaklu Lifanowa groza zostaje usidlona przez humor. Niezwykle cenna i rzadka to umiejętność.
Okazuje się tu, że nie taki Dostojewski poważny, jak go (zazwyczaj) wystawiają…
"Bobok" reż. Grigorij Lifanow
Teatr Polski w Poznaniu
PS. A tak już poza spektaklem, polecam czytelniczej uwadze „Opowieści fantastyczne” Fiodora Dostojewskiego. Perełka!

link do źródła: _http://www.ksiazeizebrak.pl/node/358

"Mistrz..." ponownie w Poznaniu

2011-03-03T11:47:00.000+01:00

Już dzisiaj do niedzieli włącznie na Dużej Scenie Teatru Polskiego w Poznaniu, ponownie będziemy grali "MISTRZA i MAŁGORZATĘ" M. Bułhakova w reżyserii Grigorija Lifanova.

zapraszam serdecznie - kto nie widział :)

W marcu jak w garncu

2011-03-02T10:45:00.001+01:00

I kolejny miesiąc Nowego Roku przed nami... Tym razem urozmaicenie na głównej stronie www.cybulski.eu na całego.

Zaczynam "MISTRZEM i MAŁGORZATĄ" M. Bułhakova w poznańskim Teatrze Polskim. Następnie ruszamy z marcowym maratonem z "MECHANICZNĄ MAGDALENĄ" w warszawskim Teatrze Druga Strefa, przeplatając to "PROCĄ" N. Kolady, która wróciła w tym miesiącu na afisz Teatru Scena Prezentacje w Warszawie oraz wyjazdem na XIX Olsztyńskie Spotkania Teatralne ze spektaklem "BOBOK" F. Dostojewskiego - po sukcesie na KosovaInfest (Międzynarodowy Festiwal Teatralny w Prisztinie w Kosowie) ciekawe jak to odbierze polska festiwalowa publiczność?

Międzynarodowy Dzień Teatru uświęcę dwoma spektaklami na Mokotowie: zaczniemy o 15.oo "MECHANICZNĄ MAGDALENĄ" Teatru Druga Strefa a następnie o 19.3o będzie "BEREK..." M. Szczygielskiego w warszawskim Teatrze Kwadrat. Tym razem na miejscu, w nowej siedzibie przy Al. Niepodległości 141 (w dawnym kinie Grunwald).
A koniec miesiąca zamkniemy "BERKIEM..." właśnie...

Aby się bardziej zorientować, zapraszam na główną stronę - www.cybulski.eu

"Przyjaźń jest najważniejsza..."

2011-02-25T11:25:00.000+01:00

Poniżej zapraszam do przeczytania krótkiego wywiadu ze mną...

Życzę miłej lektury :)

Sebastian Cybulski: Przyjaźń jest dla mnie największą wartością!

Znany z roli w serialu "Barwy szczęścia", na co dzień współpracuje z Teatrem Powszechnym i Teatrem Kwadrat - aktor Sebastian Cybulski odsłania przed Wami swoje tajemnice!

Urodził się pan w Warszawie, ale studiował w Łodzi. Czy może pan porównać oba miasta? Które z nich wypada korzystniej?
- Zdecydowanie lepiej wypada Warszawa, ale tu może odzywa się we mnie lokalny patriota. Łódź pozostaje dla mnie miastem niewykorzystanego potencjału. Owszem, odbywają się tam ważne imprezy o charakterze ogólnopolskim, czy międzynarodowym, ale na co dzień, nie jest już tak kolorowo. Nie ma takiego wyboru, jak w innych miastach i nie mam tu na myśli tylko Warszawy. Ale faktem jest, że życie w Łodzi toczy się o wiele wolniej. Dlatego też niektórym to bardziej odpowiada.

A jakie wspomnienia wyniósł pan z łódzkiej ,,Filmówki”?
- Mieszane. Przede wszystkim studia, to wielkie ważne doświadczenie i życiowa przygoda, która wiąże się z osiągnięciem dojrzałości. Po dostaniu się na uczelnię myślałem, że złapałem Pana Boga za nogi- wymarzony kierunek studiów, nowe otoczenie, wspaniali koledzy! Jednak z roku na rok, to uczucie szybko przygasło. Zaczynała panować stagnacja. Energia, jaką mieli w sobie ludzie nie zawsze była wykorzystywana na pomysły i projekty. Jednak najmilej wspominam II rok studiów, kiedy działo się najwięcej i zrodziło się najwięcej pomysłów.

Dlatego wspólnie z kilkoma absolwentami stworzył pan stowarzyszenie ,,Nienasyceni”. Jaki macie cel?
- Można tak powiedzieć. Pomysł na "Nienasyconych" zrodził się przez przypadek, podczas rozmowy po pierwszym roku studiów. Zastanawialiśmy się nad naszą przyszłością w tym niepewnym i przewrotnym zawodzie. Byliśmy ciekawi, co można zrobić dla siebie i dla innych. Od słowa do słowa i tak zrodziła się idea naszego nieformalnego stowarzyszenia. Na początku zamieściliśmy tam trochę informacji o sobie. Następnie pojawiły się zdjęcia, CV, video itd. i w chwili obecnej zainteresowani mogą znaleźć prawie wszystko na nasz temat. Jesteśmy przekonani, że w grupie tkwi siła i razem osiągniemy więcej, ciągnąc wózek, na którym siedzimy wszyscy. Dzisiejsza rzeczywistość wymaga od aktora zabiegania o rolę, pokazywania się. Gdyby każdy z nas działał w pojedynkę, nie osiągnąłby tak wiele. Dlatego kiedy rozmawiam z reżyserami czy producentami, zachęcam do odwiedzenia naszej strony. Mam również nadzieję, że nasz projekt będzie się rozrastał.

Żyjemy w czasach, gdy ludzie są gotowi dla kariery zrobić wszystko, nawet poświęcić przyjaźń. Czy w gronie ,,Nienasyconych” przyjaźnicie się? Czy przyjaźń jest dla pana istotną wartością?
- Przyjaźń jest dla mnie niezwykle ważną wartością. O przyjaźń trzeba zabiegać i dbać. Niestety, życie i czas weryfikuje związki międzyludzkie. Po ukończeniu studiów, gdy wiele osób rozjechało się po Polsce, okazało się, że przepadły największe uczelniane przyjaźnie. Wydaje mi się jednak, że nie można mieć o to do nikogo pretensji- tak to już chyba jest.

Z Martą Nieradkiewicz, która w serialu ,,Barwy szczęścia” gra Julię, przyjaźnicie się od czasów szkoły. Czy łatwiej pracuje się z osobą, którą bardzo dobrze się zna?
- Oczywiście, że zdecydowanie tak. Można od razu przejść do konkretów. Martę znam ze studiów, razem niejednokrotnie znaleźliśmy się na scenie w różnych sytuacjach. Wiem, że jest zdyscyplinowana i pracowita. Wiem na co ją stać, znam jej możliwości aktorskie, a ona moje. Praca z taką osobą to przyjemność.

Dzięki roli Ksawerego w ,,Barwach szczęścia” stał się pan rozpoznawalny. Trzeba jednak przyznać, że grana przez pana postać przeszła prawdziwą metamorfozę; z intryganta Ksawery stał się mężczyzną, który chce ułożyć sobie życie u boku kochanej kobiety. Proszę zdradzić, czy Kasia i Ksawery będą na zawsze razem?
- Mogę zdradzić jedno: na razie Ksawery i Kasia będą razem, choć ich związek nie będzie usłany różami. Nic więcej nie zdradzę- zainteresowanych zapraszam do oglądania serialu!

Pracuje pan też w Teatrze Kwadrat. Czy kontakt z żywą publicznością jest dla pana bardziej stresujący? A może z czasem oswoił pan już tremę?
- Trema jest zawsze. Mniejsza czy większa, ale jest. Wynika to nie tylko z kontaktu z publicznością. Każdy spektakl jest przecież inny; nie ma dwóch takich samych przedstawień, gdyż każdemu towarzyszą inne emocje. Jednak sprawdzoną receptą na uzyskanie spokoju wewnętrznego jest po prostu świadomość po co wychodzę na scenę.

W dzieciństwie występował pan w Fasolkach i Tik- Taku. Czy dzięki temu otrzymał pan przygotowanie do zawodu? Jak odbierał pan będąc dzieckiem te występy?
- Dobrze to pani określiła - to były ,,występy”, przygoda z kamerą i estradą, która sprawiła mi wielką frajdę. Jako dziecko odbierałem tańczenie i śpiewanie w Fasolkach jako wspaniałą zabawę. Potem trafiłem do Tik- Taka. Praca przed kamerą, jak zresztą każdemu dzieciakowi, spodobała mi się od pierwszej chwili. Ale równie często można mnie było znaleźć za kamerą, w tzw. reżyserce, gdzie znajdowały się te wszystkie guziki i suwaki.

Proszę na koniec zdradzić, jakie ma pan marzenia?
- Po kolei… Zacznę od marzeń zawodowych. Przede wszystkim, chciałbym pracować w teatrze, który odzwierciedla moje wyobrażenia dotyczące aktorstwa. Podobnie jest zresztą z filmem. Chciałbym zagrać w produkcji, gdzie bohater jest od początku do końca ukształtowany, zbudowany i jednoznaczny. W serialu bowiem bohater często przechodzi metamorfozę i zmienia się o 180 stopni, czego najlepszym przykładem jest grany przeze mnie Ksawery. Bardzo chciałbym zagrać w dobrym kinie akcji! Patrząc na to, co się zaczyna dziać w polskiej kinematografii, napawa mnie to optymizmem.  Prywatnie jest wiele rzeczy, o których marzę, ale to pozostawię dla siebie. A o Indiach już nie będę mówił, bo wybieram się tam od paru lat i jakoś wybrać się nie mogę…

Proszę jeszcze zdradzić, jak najchętniej pan podróżuje? Korzysta pan z usług biura podróży, czy może woli pan sam wszystko zorganizować?
- Zdecydowanie bardziej wolę tę drugą opcję. Nie przepadam za wyjazdami zorganizowanymi, bo zawsze kończy się to tak samo. Po powrocie jestem bardziej zmęczony, niż przed wyjazdem. Najchętniej spędziłbym wakacje z dala od tłumu turystów. Dlatego też, najlepiej mi służą wypady nie do końca zorganizowane, gdzie sam decyduję co i gdzie i w jakiej kolejności będę oglądał. Marzy mi się również wyjazd na odludzie, gdzie nie ma napierających tłumów, gdzie można się wyciszyć i zrelaksować.

Życzę zatem spełnienia marzeń i dziękuję za rozmowę!
- Również dziękuję i pozdrawiam czytelników!

Rozmawiała: Joanna Bielas
link do źródła:
_http://planetakobiet.com.pl/artykul-2711-sebastiancybulskiprzyjaznjestdlamnienajwiekszawartoscia.htm#1

jedynie zdjęcie troszeczkę niewyględne i... już troszeczkę nieaktualne ;)

Zdjęcia z Leśnej Góry

2011-02-24T10:10:00.000+01:00

"NA DOBRE I NA ZŁE" dopiero w piątek, ale teraz zapraszam do obejrzenia kilku zdjęć z planu... ;)

_http://www.barwyszczescia.pl/17413/index.php?r=barwy&res=17413&img=17417

Piątkowy wieczór

2011-02-23T09:00:00.000+01:00

Już w najbliższy piątek zapraszam serdecznie na premierowy odcinek 433 serialu "NA DOBRE I NA ZŁE".

więcej na ten temat można przeczytać tutaj
_http://www.barwyszczescia.pl:8081/17219/sebastian-cybulski-pacjentem-w-lesnej-gorze.html

Sebastian Cybulski pacjentem w Leśnej Górze!
Data publikacji: 2011-02-22
Sebastian Cybulski w "Barwach szczęścia" gra Ksawerego, przebojowego prawnika szaleńczo zakochanego w Kasi Górce. A już niebawem będzie okazja, by zobaczyć go w innej odsłonie.
.
W 433. odcinku "Na dobre i na złe" Sebastian wcieli się w rolę młodego mężczyzny - nosiciela wirusa HIV. Duński trafia do Leśnej Góry na prosty zabieg chirurgiczny, jednak jego operacja ciągle spada z bieżącego grafika. Rozżalony i zły awanturuje się u samego dyrektora szpitala, przekonany o tym że lekarze nie zajmują się nim z powodu niebezpiecznej choroby.

- Jestem kretynem. Kretynem, który postanowił powiedzieć prawdę i przyznać, że jest nosicielem! - krzyczy na Trettera Duński.
- Nie rozumiem pana, skąd te nerwy? - Tretter próbuje opanować wzburzenie pacjenta.
- Nie rozumie pan?! Wydawało mi się, że w cywilizowanym kraju, w szpitalu który podobno spełnia europejskie standardy, powinienem zachowywać się jak normalny człowiek i dla bezpieczeństwa lekarzy i personelu przyznać, że jestem nosicielem wirusa... HIV. Ale to był błąd!
- Dlaczego pan tak uważa?
- Bo odkąd się dowiedzieliście, cały czas jestem traktowany jak trędowaty. Boicie się! Dopiero teraz dam wam powód. Mój prawnik się o to postara! Jeśli trzeba będzie, ruszę wszelkie europejskie organizacje! - straszy z pasją Duński.

Jak Sebastian poradził sobie przed kamerami serialu o najsłynniejszym szpitalu w Polsce? Odpowiedzi już w piątek (25.02) o 20.05 na antenie TVP2! Powtórka w niedzielę o 16.05. Zapraszamy!

A jak będzie "Berek" po białostocku?

2011-02-22T22:22:00.000+01:00

Już w najbliższą niedzielę zapraszam serdecznie na spektakl "BEREK" M. Szczygielskiego z Teatru Kwadrat... do Białegostoku :)

Gramy już w niedzielę, 27. lutego 2011 r. i to dwukrotnie!!

Godzina 16.3o i 19.oo !!!

Opera i Filharmonia Podlaska w Białymstoku

Biały Bez 2011

2011-02-13T10:59:00.001+01:00

Zapraszam serdecznie wszystkich zainteresowanych do udziału w głosowaniu na najpopularniejszego aktora scen poznańskich - BIAŁY BEZ :)

Głosujemy bezpośrednio w teatrach biorących udział w tym plebiscycie: Teatr Muzyczny, Teatr Wielki, Teatr Polski w Poznaniu, Teatr Animacji i Polski Teatr Tańca.

Głosowanie trwa do 20 marca 2011 r.

więcej możemy przeczytać na stronie Teatr Polskiego:
_http://www.teatr-polski.pl/articles,details,25,0,bialy-bez.html

Nowe strony...

2011-02-11T13:00:00.001+01:00

...na razie Teatru Polskiego w Poznaniu :)

Od niedawna pod adresem teatru /www.teatr-polski.pl można zobaczyć zupełnie nową oprawę graficzną Teatru Polskiego.

W związku z nowymi szatami, pozmieniały się również odnośniki - linki do podstron o poszczególnych spektaklach.
I tak "BOOBOK" F. Dostojewskiego, reż. G. Lifanow, wygląda tak:
/http://www.teatr-polski.pl/plays,details,3,0,1,bobok.html

a "MISTRZ i MAŁGORZATA" M. Bułhakova, reż. G. Lifanow, wygląda natomiast tak:
/http://www.teatr-polski.pl/plays,details,15,0,mistrz-i-malgorzata.html

co o nich sądzicie? :)

Luty na cybulski.eu

2011-02-09T13:30:00.000+01:00

Ufff udało się zaktualizować stronę główną ;)
Kalendarz już jest i wisi. Może to być ostatnia lub przedostatnia publikacja na stronie głównej w takiej aranżacji...

A w lutym, niebawem będzie grany "BOBOK" F. Dostojewskiego na Dużej Scenie Teatru Polskiego w Poznaniu oraz nie lada gratka dla tych wszystkich co w Białymstoku mieszkają czy też w okolicach...
27. lutego będziemy grali "BERKA..." M. Szczygielskiego z Ewą Kasprzyk i Pawłem Małaszyńskim w rolach głównych. Wszystkich zainteresowanych zapraszam... :)

"Barwy Szczęścia": najlepszy serial codzienny!

2011-02-08T09:28:00.001+01:00

nius ze stron serialu "BARWY SZCZĘŚCIA"

Drodzy Widzowie, jest nam szalenie miło poinformować, że Telekamerę 2011 w kategorii NAJLEPSZY SERIAL CODZIENNY zdobyły "Barwy Szczęścia"! Kochani, to dzięki Wam serial znów jest niepokonany w plebiscycie "Tele Tygodnia" i już po raz trzeci staje na najwyższym stopniu podium zostawiając konkurencję daleko w tyle.

.
Czerwony dywan, fotoreporterzy i Teatr Polski wypełniony morzem gwiazd - wieczór zapowiadał się znakomicie. Podczas ceremonii napięcie rosło do samego końca, ale próżno szukać lepszego serialu w Polsce! Znów okazało się, że „Barwy Szczęścia” nie mają sobie równych. Dzięki temu po raz kolejny możemy wspólnie świętować i cieszyć się wygraną. A wszystko dzięki najwierniejszym i najlepszym pod słońcem fanom, którzy oddali na nas swoje głosy.

- Bardzo dziękuję wszystkim, którzy na nas głosowali. Obiecujemy nie spuszczać z tonu, żeby nadal serial był ciekawy. Chcę podziękować Dwójce, która jest naszym wiernym partnerem i całemu zespołowi, który ten serial robi - gwiazdom, scenarzystom, realizatorom i wszystkim, którzy przy tym serialu pracują - powiedziała odbierając nagrodę producentka i scenarzystka serialu Ilona Łepkowska.

"Barwy szczęścia" zdobyły aż 41% wszystkich głosów. Na drugim miejscu uplasowała się "Majka" (25%) a na trzecim "Klan" (15%)

/link do źródła: http://www.barwyszczescia.pl/17221/barwy-szczescia-najlepszy-serial-codzienny-w-polsce.html

Barwy Szczęścia z Telekamerą 2011

2011-02-07T22:22:00.000+01:00

Ha! i się udało!! :)

po raz trzeci z rzędu serial "BARWY SZCZĘŚCIA" dostał telekamerę :)
Czyli do trzech razy sztuk... a za rok - Złota Telekamera!

Familijne spotkanie

2011-02-02T13:35:00.002+01:00

W zeszłym tygodniu zostałem zaproszony przez fundację Familijny Poznań, do spotkania z młodzieżą ze szkoły w Janikowie. Spotkanie było niebywale ciekawe... dla mnie, bo z minuty na minutę spotkanie nabierało rumieńców i tempa w rozmowie. Mam tylko nadzieję, że druga strona również odniosła pozytywne wrażenie z tej konfrontacji ;)

Ben 10: Kevin - po polsku

2011-01-31T12:01:00.000+01:00

Taki oto filmik został mi przesłany...
Są to zmontowane "najlepsze teksty Kevina z filmu Ben 10: Alien Swarm w polskiej wersji językowej"

ciekawe jak Wam brzmi Kevin po polsku? ;)

Podglądając Mistrza

2011-01-29T13:33:00.000+01:00

i Małgorzatę" oczywiście również ;)

Dzisiaj również gramy!!!

Pierwsze zapowiedzi...

2011-01-29T09:04:00.000+01:00

Są już pierwsze zapowiedzi filmu "HISTORIA ROJA..."

czyli wygląda na to, że już w marcu br. będzie można zobaczyć to co się działo w minione wakacje :)

"Bułeczki rozchodzą się niczym świeże bilety"

2011-01-26T11:36:00.003+01:00

Czyli "MISTRZA i MAŁGORZATY" M. Bułhakova granie, na Dużej Scenie Teatru Polskiego w Poznaniu dzisiaj się zacznie :)
I co wieczór, punkt 18.oo zaczynając, do niedzieli włącznie zapraszając :)

Zapraszam serrrrdecznie! :)

Ponownie "Berek"

2011-01-23T11:33:00.000+01:00

Już dzisiaj, ponownie "BEREK..." na scenie Teatru Kwadrat... ale pod nowym adresem, jeżeli ktoś jeszcze nie wie albo nie słyszał, że się przenieśliśmy z ul. Czackiego na ul. Niepodległości róg ul. Madalińskiego ;)
Dla bardziej zorientowanych w topografii Warszawy, jest to dawne Kino Grunwald!

A tymczasem zapraszam do oglądania ;P

Gramy o 19.3o!!

Trailer "Och Karol 2"

2011-01-22T11:45:00.001+01:00

A tego możecie spodziewać się w kinie... tak mniej więcej ;)

PREMIERA "Och Karol 2"

2011-01-21T08:08:00.000+01:00

Już od dzisiaj, w prawie wszystkich kinach w Polsce odbędzie się premiera najnowszej komedii Ilony Łepkowskiej "OCH KAROL 2"!!!

Główne role grają: Piotr Adamczyk, Katarzyna Glinka, Anna Mucha, Małgorzata Socha i jeszcze jeszcze można by było wymieniać :)

Mi też przypadł ten zaszczyt, że się pojawiam - na krótko, ale lepiej tyle, niż wcale; w tym filmie ;)
Dlatego też serdecznie zapraszam do kin i ciekaw jestem Waszych opinii w związku i na temat.
A więcej na temat samego filmu można znaleźć na oficjalnej stronie filmu, pod adresem:
http://www.ochkarol2.pl/

Główne role same rzucają się na pierwszy plan, dlatego też polecam zajrzeć tutaj ;)
http://www.ochkarol2.pl/ofilmie,25,,w_pozostalych_rolach.html

Poważne opóźnienia

2011-01-17T07:27:00.000+01:00

Się narobiło. Dawno nic nie pisałem i w związku z tym narobiły się poważne opóźnienia za co przepraszam :)

Na stronie głównej www.cybulski.eu zniknęły już życzenia świąteczne (rychło w czas!) i można już mniej więcej się zorientować co i jak gram w styczniu w Warszawie i w Poznaniu.
Zaczynam Nowy Rok"BERKIEM..." w warszawskim Teatrze Kwadrat przeplatając "MECHANICZNĄ MAGDALENĄ" na Scenie Młodego Widza w Teatrze Druga Strefa, również w Warszawie.
Na koniec miesiąca będziemy grali, w solidnej dawce "MISTRZA i MAŁGORZATĘ" na Dużej Scenie w Teatrze Polskim w Poznaniu.

Zapraszam serdecznie do odwiedzin w Teatrze/Teatrach ;)

"OŻENEK" po premierze

2011-01-10T00:42:00.002+01:00

I stało się! Udało się... Premiera "OŻENKU" M. Gogola już za mną.
W miniony weekend, a dokładnie w piątek o godz. 19.o7 odbyła się premiera spektaklu dyplomowego studentów IV roku Wydziału Aktorskiego łódzkiej Filmówki :)

Poniżej trailer do spektaklu (mojego autorstwa)

Więcej o spektaklu:
OŻENEK - M. Gogol
w tłumaczeniu Juliana Tuwima

Reżyseria i adaptacja: Grigorij Lifanov
Scenografia i kostiumy: Anna Tomczyńska
Asystent: Sebastian Cybulski

OBSADA:
Agafia -- Joanna Osyda
Podkolesin -- Daniel Misiewicz
Koczkariow -- Piotr Witkowski
Fiokła -- Julia Rybakowska
Arina -- Aleksandra Derda
Duniaszka -- Dorota Kuduk
Stiepan, Starikow -- Łukasz Chmielowski
Jajecznica -- Przemysław Kurek
Anuczkin -- Janusz Komorowski
Żewakin -- Mateusz Olszewski
Pantelejew -- Konrad Michalak

---------------------------------------------
„Ożenek" w tłumaczeniu Juliana Tuwima to dramat jakże żywy, jędrny i aktualny tekst, do dziś mówiony przez aktorów oddaje sprawiedliwość oryginałowi, dlatego też tak chętnie był i jest grany przez reżyserów w całej Polsce. Prapremiera dramatu Gogola w polskiej wersji językowej odbyła się w 1908 roku i to w Łodzi. Od tego czasu za tą komedię brali się m.in.: Bronisław Dąbrowski w Teatrze Starym w Krakowie w 1949 roku -- chyba jedna z najgłośniejszych inscenizacji; Gustaw Holoubek w 1960 roku w Teatrze Dramatycznym w Warszawie czy Andrzej Domalik w 1996 roku w Teatrze Powszechnym w Warszawie.
Teraz ponownie przyszła kolej na Łódź. Tym razem, to studenci IV roku Wydziału Aktorskiego łódzkiej filmówki wzięli na warsztat klasykę Gogola i pod bacznym okiem Grigorija Lifanova, który już nie raz pracował ze studentami PWSFTviT z Łodzi („Bobok" F. Dostojewski 2007r., „Gąska" N. Kolada 2010r.).

To „zdarzenie całkiem niewiarygodne" jak raczył mawiać o „Ożenku" sam autor, to historia starań wydania za mąż niemłodej już 27-letniej kupieckiej córki Agafii, która musi zmierzyć się z nie lada zadaniem: wybrać wśród grupy niebanalnych zalotników i absztyfikantów, tego jedynego. Z drugiej strony panowie: Podkolesin, urzędnik i radca dworu, Jajecznica -- egzekutor, Żewakin - emerytowany oficer marynarki, Anuczkin - emerytowany oficer piechoty, Pantelejew -- radca tytularny, jąkający się troszkę; każdy oprócz dobrego wrażenia, chce po prostu ubić dobry interes biorąc sobie Agafię za żonę. Dopiero operatywność Koczkariewa przyjaciela Podkolesina, przechyla szalę powodzenia na jego stronę. Cóż z tego, skoro Podkolesin ciągle ma wątpliwości...

Poranny prezent

2011-01-03T07:18:00.003+01:00

Dla wszystkich, którzy lubią zespół Radiohead, ich charytatywny koncert z 24. stycznia 2010 roku na rzecz ofiar trzęsienia ziemi na Haiti. Kolejna inicjatywa godna polecenia i obejrzenia!

Dwie godziny do posłuchania i obejrzenia ;)

A poniższy link zaprowadzi Was na stronę, na której można zakupić koncert na własność, przeznaczając na to dowolną sumę, która wesprze najbardziej potrzebujących po trzęsieniu ziemi na Haiti...

https://secure.oxfamamerica.org/site/Donation2?df_id=5100&5100.donation=form1&JServSessionIdr004=hko94ytv41.app240a

Trailer spetkaklu

2010-12-28T21:36:00.001+01:00

W oczekiwaniu na premierę "OŻENKU" Gogola w Teatrze Studyjnym w Łodzi, po pierwszych pokazach przedpremierowych... przyszła pora na publikację, pierwszy pokaz trailera "GĄSKI" N. Kolady - spektaklu dyplomowego z zeszłego roku, przy którym również pracowałem ;)

Grudzień 2009 do obejrzenia w grudniu 2010 ;)

Trailer z "OŻENKU" comming soon ;)

WESOŁYCH ŚWIĄT

2010-12-24T18:55:00.000+01:00

...krótko, acz szczerze :)

Kwadrat na nowo

2010-12-23T22:56:00.000+01:00

Dzisiaj po raz pierwszy zagrałem w nowej siedzibie Teatru Kwadrat przy Al. Niepodległości róg ul. Madalińskiego w Warszawie... i po raz ostatni w tym roku.

Trochę to inaczej wygląda :) Więcej miejsca, więcej przestrzeni, więcej...

A z zewnątrz wygląda to tak, z mojego punktu widzenia :)

Etiuda o wolności

2010-12-22T19:48:00.000+01:00

Dzisiaj, krótki instruktażowy film o wolności; o wolności artystycznej ;)

"Etiuda o wolności"
reż. Julian Ch. Kernbach / Piotr Kruszczyński
operator: Julian Ch. Kernbach

obsada: Adam Ferency, Łukasz Chrzuszcz, Sebastian Cybulski, Agnieszka Żulewska, Piotr Bułka...

Etiuda o Wolności from Julian A.Ch. Kernbach on Vimeo.

życzę miłego odbioru ;)

Magdalena z recenzją

2010-12-07T12:32:00.000+01:00

Znaleziona w sieci recenzja z warszawskiego spektaklu "MECHANICZNA MAGDALENA" A. Maleszki z Teatru Druga Strefa. Życzę miłej lektury :)

Czy mechaniczne lalki śnią o miłości?

26.11.2010 08:52

Dziecięca wyobraźnia przepełniona jest mrocznymi produktami fantastyki naukowej. Androidy, cyborgi, roboty niosą najczęściej zniszczenie i śmierć. Łagodniejszą, emocjonalną wersję mitu o inteligentnych maszynach proponuje, i to małym dzieciom, Teatr Druga Strefa. W spektaklu "Mechaniczna Magdalena" w roli tytułowej zobaczyć można świetną Hannę Konarowską.

Teatr Druga Strefa sięga po sztukę Andrzeja Maleszki - znanego reżysera i scenarzysty produkcji telewizyjnych i filmowych dla dzieci i młodzieży. Jego "Mechaniczna Magdalena" miała premierę w teatrze telewizji już w 1988 roku.

Sztuczny twór z laboratorium...

fot. Teatr Druga Strefa

Historia lalki Magdaleny (Hanna Konarowska) jest powieleniem klasycznego wzorca. Lalka powstaje w laboratorium - miejscu bezosobowym, nieludzkim, odizolowanym od świata, tajnym. Jedna z laborantek (Halina Chrobak), obdarza lalkę emocjami, traktuje ją jak córkę. Kupuje jej sukienkę. Pragnie uczłowieczyć sztuczny twór.

Profesor (Sebastian Cybulski) i jego szefostwo chcą na lalce eksperymentować, co skończyłoby się jej unicestwieniem. W "magiczny" sposób, pod wpływem silnych emocji przybranej matki z laboratorium, lalka powoli ożywa. Kobieta w końcu wykrada ją, by dać jej zwyczajne, ludzkie życie.

... ożywiony emocjami

Co ważne, lalka uczy się od samego początku, czym są uczucia. To słowa "Kocham Cię, Magdaleno" ożywiają lalkę. Ta naiwnie uważa, że to powszechne wśród ludzi i powtarza je każdej napotkanej osobie. Z dala od laboratorium uczy się także tych negatywnych emocji - m.in. lęku.

Nauczyć dziecko emocjonalności

Opowieść o mechanicznej Magdalenie ma walor edukacyjny. Tego rodzaju przedstawienie może być świetną odtrutką dla dzieci, które bombardowane są w telewizji i grach komputerowych zbrutalizowaną wersją technicznych tworów, czemu towarzyszy najczęściej zniszczenie, śmierć i lęk.

Sens "Mechanicznej Magdaleny" tkwiłby w stworzeniu subtelniejszej wizji świata w opozycji do dominującej technicznej cywilizacji, która spycha emocje na daleki plan i wykorzystujący je jedynie w celach marketingowych.

W roli Magdaleny wystąpiła Hanna Konarowska. To świetna rola młodej aktorki, która oszczędnym aktorstwem, chwilami graniczącym z bezruchem gry mima, potrafiła stworzyć łagodną, właśnie emocjonalną wersję mitu o sztucznym życiu. Czy w ludzkim marzeniu o sztucznej inteligencji jest w ogóle miejsce na emocje? Z takim pytaniem warto wybrać się z dziećmi na spektakl do Teatru Druga Strefa, a gdy podrosną podsunąć im książkę Philipa K. Dicka "Czy androidy śnią o elektrycznych owcach?".

"Mechaniczna Magdalena", premiera 22 października
Reżyseria i scenografia: Sylwester Biraga, Występują: Hanna Konarowska, Halina Chrobak, Beata Łuczak, Adam Biernat, Tomasz Piątkowski, Sebastian Cybulski, Marek Pituch, Mikołaj Mroźiński
Premiera 22 października 2010

Marek Władyka

Decydująca jest ostatnia scena, kiedy Magdalena w końcu pojmana i umieszczona ponownie w laboratorium. Wydostaje się ze szklanej gabloty i ma okazję się zemścić na profesorze i jego szefie. Ona jednak rezygnuje z zemsty. Przebacza, co ma oznaczać jej uczłowieczenie.

link do źródła: http://www.tvnwarszawa.pl/rytm-miasta,news,czy-mechaniczne-lalki-snia-o-milosci,9153.html

Grunwald nas czeka...

2010-12-07T09:38:00.004+01:00

W dniu 28. listopada 2010 r. nastąpiło oficjalne pożegnanie z dotychczasową sceną Teatru Kwadrat w Warszawie. Było oficjalnie, ale był i smutek, żal i łzy. Dlaczego?

Warto wspomnieć, że Teatr Kwadrat istniał przy ul. Czackiego w Warszawie przez ponad 3 dekady.

Więcej na ten temat można przeczytać w artykule Życia Warszawy: http://www.zyciewarszawy.pl/artykul/1,537969.html

Kwadrat: przez Grunwald do Warsa

Jolanta Gajda-Zadworna 26-11-2010, ostatnia aktualizacja 26-11-2010 20:35

Po 35 latach spędzonych przy ul. Czackiego Kwadrat zmienia siedzibę. Pierwszy spektakl w Klubie DGW przy al. Niepodległości 141 – 8 grudnia.

Pożegnalne spotkanie odbędzie się w najbliższą niedzielę. Nie zabraknie na nim aktorskich legend. Choćby Jana Kobuszewskiego, który z Kwadratem był związany od jego powstania.

– Ta scena żyła bez przerw, mimo politycznych zawirowań – podkreśla obecny dyrektor Andrzej Nejman. – Nawet, gdy w stanie wojennym zaczęły się problemy z ówczesną władzą i formalnie, na jakiś czas, Kwadrat przyłączono do Teatru Na Woli, to scena funkcjonowała.

W wyniku przekształceń własnościowych i sprzedaży dotychczasowej siedziby, po kilkakrotnym przesuwaniu terminu przenosin, od grudnia Kwadrat zacznie grać w nowym miejscu.

W Klubie Dowództwa Garnizonu Warszawa, czyli dawnym Kinie Grunwald, trwa remont.

– Wygląd sali sprawi ogromną niespodziankę tym, którzy to miejsce znali –obiecuje Nejman.

Z siedziby klubu aktorzy będą korzystać na zmianę z właścicielami, czyli wojskiem. Umowę podpisali na rok. Najchętniej jednak zostaliby przy al. Niepodległości aż do przenosin do docelowej siedziby. Tę, oficjalnie, obiecało im już miasto w dawnym kinie Wars.

– Czekając na podpisanie umów, siedzimy jak na rozżarzonych węglach – mówi Nejman.– Współpraca z wojskiem zapowiada się wspaniale, ale ma zamknięte ramy czasowe, więc każdy miesiąc jest na wagę złota. W najbardziej optymistycznej wersji do stałej siedziby Kwadratu przy Rynku Nowego Miasta widzowie zostaną zaproszeni w 2013 roku. Na razie powinno ich ucieszyć, że o bilety powinno być łatwiej niż w kasach przy Czackiego. Sala klubu ma prawie dwa razy więcej miejsc.

Życie Warszawy

Mechaniczny poranek

2010-12-06T09:34:00.000+01:00

Muszę się przyznać, że dzisiejszy dzień, to mój debiut...

Jeszcze nigdy (albo sobie nie przypominam) nie grałem porannego spektaklu i dzisiaj z okazji imienin Mikołaja taki o to prezent dostałem, sprawiając dzieciakom radość grając o 11 rano!

Na szczęście gramy "MECHANICZNĄ MAGDALENĘ" A. Maleszki w Teatrze Druga Strefa, czyli od razu trzeba ożywczo i z energią wejść na scenę - idealna pobudka ;)

A przy okazji, wszystkiego najlepszego z okazji Mikołajek...

Co znaleźliście dzisiaj rano pod poduszką czy też w butach?

Od złego do dobrego - jak to w życiu

2010-11-27T11:17:00.002+01:00

Z okazji 500 odcinka serialu "BARWY SZCZĘŚCIA", w którym wcielam się w rolę Ksawerego, na stronie WWW serialu, pojawił się wywiad w związku ze zbliżającym się jubileum.

Życzę miłego czytania :)

500xBARWY: "Od złego do dobrego" / wywiad z Sebastianem Cybulskim

Data publikacji: 2010-11-25

Już w najbliższy czwartek - 2 grudnia – w TVP 2 zostanie wyemitowany 500. odcinek „Barw Szczęścia”. Z tej okazji zapraszamy na wyjątkowy, jubileuszowy cykl wywiadów! Nasze gwiazdy zabiorą Was i oprowadzą po krainie Barw Szczęścia. Zaczniecie zwiedzanie od pierwszego dnia na planie. Potem ulubione sceny i serialowe tajemnice... Jako kolejny wyjawia je serialowy Ksawery, czyli Sebastian Cybulski.

Co najbardziej podoba Ci się w Twojej postaci?
Najciekawsza w Ksawerym jest dwoistość jego osobowości. Mimo że teraz jest pozytywnym bohaterem, to nadal czasem pokazuje swoją ciemną naturę. Na początku jego zachowanie wobec Julii czy Malwiny pozostawiało wiele do życzenia. Przy Kasi stał się szlachetny i dobry, przeszedł na jasną stronę mocy. I co ciekawe - to co wydawało mi się proste, czyli sprawy błahe i codzienne, okazało się najcięższe do grania. Podoba mi się też ilość zaangażowania, którą muszę poświęcić grając Ksawerego.

A jakie sceny sprawiają Ci przyjemność?
Najlepsze są te, które są do zagrania pomiędzy wierszami. Nie to co słyszymy, ale ukryta intencja. A Ksawery od początku mógł sobie na takie, nazwijmy to „smaczki”, pozwolić. Do tej pory pamiętam sceny, w których słodko uśmiechał się do Julii, by ją uwieść, a w zanadrzu miał cwany plan i widzowie dobrze o tym wiedzieli.

Które momenty w serialu najbardziej utkwiły Ci w pamięci?
Na samym początku związku Ksawerego z Kasią pamiętam ich wspólną wyprawę dżipem. Niby zwyczajna rzecz, ale - chyba przez wyjście ze studia w teren - dało mi to pewien powiew świeżości. Jednak nic na razie nie przebije ucieczki Ksawerego sprzed ołtarza! Dla mnie prywatnie, to jak postąpił mój bohater było bulwersujące i w pewnym sensie abstrakcyjne, ale do grania bardzo interesujące i spektakularne (śmiech). Uciekający pan młody z kościoła to ciekawy widok. Poza tym to chyba pierwsze sceny, w których mogłem pokazać rozterki Ksawerego, problemy i niezdecydowanie.

Cofnijmy się do czasu, gdy pierwszy raz pojawiłeś się na planie Barw? Jakie były Twoje wrażenia?
To był chyba pierwszy dzień zdjęć "Barw Szczęścia" w ogóle i towarzyszyło mi ogromne napięcie. Pierwszą scenę dialogową miałem z panią Dorotą Kolak, którą bardzo cenię jako aktorkę. Ale chyba największy stres przeżyłem grając z panem Bronisławem Wrocławskim, który jeszcze parę tygodni wcześniej był moim dziekanem. A tu nagle spotkamy się na planie twarzą w twarz. I okazało się, że nie taki diabeł straszny (śmiech)

I jak wyglądały przygotowania do tego spotkania?
Z Martą Nieradkiewicz znamy się jeszcze ze szkoły i pamiętam, że oboje strasznie się denerwowaliśmy przed naszym pierwszym dniem zdjęciowym. Wszystko było dla nas nowe. Dlatego aby podejść do sprawy profesjonalnie, spotkaliśmy się dzień wcześniej, by przegadać tekst. Jako młodzi i nieopierzeni aktorzy chcieliśmy wypaść lepiej niż perfekcyjnie (śmiech).

Gdybyś mógł zagrać kogoś innego w „Barwach...”, to jaką postać byś wybrał?
Adama Jakubika, którego gra Bartosz Porczyk, czyli mocną i wyrazistą postać. Podobnie jak Ksawery zaczynał jako czarnych charakter, konflikt z matką, pobyt w więzieniu... Potem nastąpił przełom i wyszedł na prostą. Jednak trudna prawda o ojcu znów zmąciła jego szczęście. Według mnie to ciekawa postać do grania.

Zdarzają Ci się sytuacje, że jesteś brany za Ksawerego?
Pewnie! Nawet ostatnio na ulicy byłem pouczany przez starszą panią, że nie powinienem się tak źle zachowywać wobec Kasi, bo ona mnie kocha (śmiech). Dostało mi się też za to, że skrzywdziłem Klaudię.

I jak w takiej sytuacji należy się zachować?
Przede wszystkim trzeba wyjaśnić, że serial to nie rzeczywistość. A ja na co dzień nie chodzę w garniturze pod krawatem i nie jeżdżę mercedesem... To chyba najbardziej ludzi zaskakuje. Słyszę: „To pan? Taki zarośnięty?”. Wtedy tłumaczę, że tak właśnie działa magia ekranu (śmiech).

Czego życzysz Ksaweremu na kolejne 500 odcinków?
Więcej temperamentu, wiary w siebie i tego, żeby brał sprawy w swoje ręce. Z dala od manipulacji mamy czy problemów wszystkich wokół.

Rozmawiała: Joanna Rutkowska

link do źródła: http://www.barwyszczescia.pl/15499/500xbarwy-od-zlego-do-dobrego.html

OŻENEK na fali...

2010-11-26T20:29:00.003+01:00

Miło mi donieść, że rozpoczęliśmy próby do nowego spektaklu... "OŻENEK" Gogola w łódzkim Teatrze Studyjnym PWSFTviT.
Podobnie jak w zeszłym roku, nie będę próbował na scenie, ale... od drugiej strony. Pomagając w realizacji spektaklu dyplomowego studentów IV roku Wydziału Aktorskiego łódzkiej filmówki :)

W spektaklu gra część czwartego roku: Aleksandra Derda, Dorota Kuduk, Joanna Osyda, Julia Rybakowska, Piotr Witkowski, Mateusz Olszewski, Daniel Misiewicz, Konrad Michalak, Przemek Kurek, Janusz Komorowski, Łukach Chmielowski.
Za sterami stanął, reżyser Grigorij Lifanov, a całość ozdobi scenografia Anny Tomczyńskiej.

Trzymajcie kciuki! :)

Grudzień 2010

2010-11-25T23:23:00.001+01:00

Zapraszam serdecznie na główną stronę http://www.cybulski.eu gdzie od paru dni można zapoznać się z terminami spektakli, w których gram :)

W grudniu będzie można zobaczyć - z moim udziałem:

- z okazji Mikołajek "MECHANICZNĄ MAGDALENĘ" A. Maleszki w warszawskim Teatrze Druga Strefa

- następnie wystrzeli "PROCA" N. Kolady w Teatrze Scena Prezentacje, również w Warszawie

- w Poznaniu, na Dużej Scenie Teatru Polskiego będzie grany "MISTRZ i MAŁGORZATA" M. Bułhakova

- a na zakończenie, tuż przed Świętami Bożego Narodzenia, poganiamy w "BERKA" M. Szczygielskiego w warszawskim Teatrze Kwadrat... tyle, że już pod nowym adresem, al. Niepodległości 141a!!

Zapraszam serdecznie!

Sebastian Cybulski jako wyrzut sumienia!

2010-11-22T09:32:00.002+01:00

Krótka wzmianka i mini wywiad na temat wygranej na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym KosovaInfest, na którym to, "BOBOK" zgarnął grand prix! :)

Miło jest nam poinformować, że sztuka "Bobok" według Fiodora Dostojewskiego, w której nasz aktor Sebastian Cybulski gra jedną z głównych ról, została niedawno nagrodzona! Spektakl zdobył główną nagrodę GRAND PRIX jako najlepsze przedstawienie na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym KosovaInfest w Prisztinie!

fot. M. Zakrzewski

Gratulujemy i jednocześnie zapraszamy na mini wywiad z Sebastianem. Aktor opowie o swojej roli i wrażeniach z międzynarodowego festiwalu, który odbył się w tak symbolicznym miejscu, jakim jest Kosowo.

Jakie to uczucie pojechać na festiwal do Kosowa? To chyba niecodzienne przeżycie?
Festiwal i konfrontacja z innymi spektaklami z całego świata jest niesamowitym przeżyciem i wydarzeniem. Ale w tym przypadku już sama wyprawa do Kosowa była wyjątkowa, bo należy pamiętać o sytuacji politycznej tego państwa. I przyznaję się, że jadąc tam bardzo się obawiałem, jak nasz spektakl będzie odebrany. Gramy po polsku, do tego rosyjską literaturę i różnie to mogło być zinterpretowane przez tamtejszych widzów. Nasze obawy jednak okazały się niesłuszne. Nie dość, że przyjęto nas tam bardzo dobrze, a do tego przecież wygraliśmy (śmiech)!

A o czym jest spektakl?
„Bobok” to jednoaktówka dotycząca, upraszczając: męk twórczych artysty. Co ciekawe, tekst był pisany na początku zeszłego stulecia, a prawdy w nim zawarte obowiązują do dziś. Główny bohater - Iwan Iwanowicz, grany przez mojego przyjaciela Łukasza Chrzuszcza - jest wielkim pisarzem, który przeżywa załamanie twórcze. Aby mieć środki do życia, podejmuje się napisania sloganu reklamowego. Podczas pracy, która jest nie do końca zgodna z jego ambicjami przechodzi załamanie nerwowe, wtedy pojawia się jego wyrzut sumienia. Jego drugie ja uważa, że powinien trzymać się wartości wyższych i nie dać się złapać w szpony komercji. Iwan Iwanowicz toczy ze sobą wewnętrzny bój o to, czy być wiernym swoim ambicjom czy może wybrać pieniądze i zająć się sprawami doczesnymi.

W kogo się wcielasz?
Gram wyrzut sumienia Iwana - Siemiona Ardalionowicza. Istotą spektaklu jest narzucona od pierwszych minut przedstawienia forma, polega na tym, że m. in.: każda z trzech postaci pojawiających się na scenie jest identycznie ubrana i ucharakteryzowana. Do tego możemy dorzucić taniec oraz improwizację, która pozwala na to, że każdy spektakl jest nieco inny od poprzedniego.

Wróćmy do Kosowa. Jak widzowie są w stanie zrozumieć przedstawienie, które gra się nie w ich ojczystym języku?
Podczas spektaklu są puszczane napisy z tłumaczeniem. Ale teatr to nie film, dana kwestia nie jest wypowiadana w tym samym czasie i ciężko jest zgrać napisy z tym co się dzieje w danej chwili na scenie. A do tego „Bobok” polega w dużym stopniu na improwizacji. Jednak, jak widać, daliśmy radę. Odbiorcy doszukali się w przedstawieniu bardzo ciekawych, nawet freudowskich interpretacji (śmiech).

Jak zachęciłbyś wszystkich do obejrzenia sztuki „Bobok”?
Nie tak często można zobaczyć na scenie spektakl pełen formy i dużej dawki inteligentnej rozrywki, zrealizowany według starej dobrej szkoły rosyjskiej i niosący ze sobą przesłanie. Kiedy dwa lata temu zdobyliśmy nagrodę na Ogólnopolskim Festiwalu Komedii Talia w Tarnowie, padło stwierdzenie, że „Bobok: jest swego rodzaju skamieliną teatralną, a w dzisiejszych czasach taki teatr jest rzadkością. Dlatego trzeba go chronić i promować. Zachętą powinno być też to, że sztuka jest grana już czwarty sezon i cały czas mamy komplet widzów. Zapraszam wszystkich serdecznie, bo nieskromnie powiem – warto (śmiech)!

Dziękuję za rozmowę.
Rozmawiała: Joanna Rutkowska

Z naszej strony dodamy, że spektakl jest wystawiany przez Teatr Polski w Poznaniu. Czasem jednak można go zobaczyć na gościnnych występach w innych miastach w Polsce. Lepiej nie przegapić! A tymczasem zapraszamy do galerii zdjęć ze spektaklu!

link do źródła: http://beta.barwyszczescia.pl:8081/index.php?r=barwy&res=15116

listopadowy BOBOK

2010-11-21T13:53:00.002+01:00

I ten miesiąc się dzisiaj dla mnie kończy ;)
Tzn. z graniem.

Dzisiaj dwa razy "BOBOK" na podstawie opowiadań F. Dostojewskiego i to na Dużej Scenie Teatru Polskiego, tak więc kto się jeszcze nie wybrał na to przedstawienie, to jest realna szansa na wolne bilety ;)

Zapraszam serdecznie na 18.oo i 19.3o

Mała zmiana...

2010-11-04T10:20:00.003+01:00

Pojawiła się mała zmiana w repertuarze na listopad...

Zamiast dwóch spektakli "BEREK" w najbliższa sobotę tj. 6.XI będę grał tylko jeden o godzinie 19.3o.

W zamian pojawił się spektakle w niedzielę 7.XI również o godzinie 19.3o

Przepraszam za zamiany i zapraszam do Teatru Kwadrat ;)

Ciekawostka dla graczy

2010-11-01T09:28:00.001+01:00

W oryginalnej, angielskiej wersji językowej gry STARCRAFT II postaci: Valerian Mengsk, głosu użyczył - Cillian Murphy...

a kto użyczył głosu w polskiej wersji językowej Valerianowi? ;)

halloween 2o1o

2010-10-31T22:22:00.003+01:00

foto: aparatki.pl
fot. Dorota Wróblewska & Monika Ostrowska/Aparatki.pl
make-up: Ali Kosoian-Koźbielska

Śpimy dłużej...

2010-10-31T11:24:00.000+01:00

Dzisiaj w nocy przestawił się czas z letniego na zimowy, czyli będzie coraz wcześniej ciemniej... ;)

Z tej okazji na stronie serialu "BARWY SZCZĘŚCIA" pojawiło się takie coś ;)

Wskazówki w dłoń i cała wstecz!
Dwa razy do roku jesteśmy zmuszeni do majstrowania przy zegarkach. Na wiosnę przesuwamy ich wskazówki o godzinę do przodu, a na jesieni do tyłu... Jednak mimo szarugi, zimna i całego zamieszania związanego z nadejściem zimy - jest jeden plus. Zmieniając czas na zimowy, zyskujemy jedną godzinę podarowaną nam w prezencie.

Jak wykorzysta ją Sebastian Cybulski?

- Z pełną premedytacją i wyrachowaniem ją po prostu odeśpię! Tak, będę spał co do każdej jej sekundy! - mówi aktor.

Według gwiazdy „Barw Szczęścia” jest to bardzo przyjemne przesunięcie, bo nie ma się co bać jego konsekwencji.

- Zapominając o zmianie czasu w okresie letnim, można się gdzieś spóźnić albo pomylić godziny ważnego spotkania. Tego nie polecam. Mnie zaś przytrafiło się zapomnieć przesunąć zegarek na jesieni. I to był chyba pierwszy i ostatni raz, kiedy przybyłem do teatru przed całym zespołem (śmiech). Miałem czas na kawę, dobrą lekturę... i pierwszy raz nie byłem spóźniony (śmiech)!

A czy na Sebastiana wpływa jakoś przesunięcie czasu?

- Coraz wcześniej robi się ciemniej. Dzień się skraca, i pojawia się u mnie grymas żalu, że tego słońca jest mniej i mniej...

Pamiętajcie, w nocy z 30 na 31 października przestawiamy zegarki z godziny 3.00 na godzinę 2.00. Zmiana czasu sprawi, że pośpimy - jak Sebastian Cybulski - o godzinę dłużej :). A oprócz tego nie zapomnijcie, że „Barwy szczęścia”, jak zawsze, startują o 20.10. Lepie włączyć telewizor na czas!
link do źródła: http://www.barwyszczescia.pl/wywiady:1500.html

Zagubiona recenzja... z "Mistrza..."

2010-10-28T09:47:00.000+02:00

Już dzisiaj gramy ponownie "MISTRZA i MAŁGORZATĘ" M. Bułhaova na dużej scenie Teatru Polskiego w Poznaniu, a tymczasem zachęcam do jeszcze jednej recenzji ze spektaklu, która się odnalazła niespodziewanie... :)

Ewa Szkudlarek

LEKCJA CIEMNOŚCI

Spektakl „Mistrz i Małgorzata” w Teatrze Polskim w Poznaniu w reżyserii Grigorija Lichanowa pokazuje świat rozbity na sceny zarówno tragiczne, jak i komiczne. A życie człowieka, cóż okazuje się, że jest utkane z mniej lub bardziej istotnych momentów. Tylko niektóre z nich pretendują do kategorii spełnień budujących treść życia. Los jest człowiekowi dany nie wiadomo skąd – z nieba czy z piekła? Zmienna w życiu polega na tym, że raz można pląsać w niebie, a innym razem być strąconym do piekła. Tego typu doświadczenie zawsze ociera się o lęk: utraty tego, co boskie i poddania się temu, co szatańskie.

Spektakl w poszczególnych scenach barwnych (przygotowania do balu) i czarno-białych (Moskwa na przedwojennej pocztówce), rozpaczliwych (płacz wdów) i radosnych (liryczny song Małgorzaty) zawsze jest lekcją anatomii zła. Kiedy na scenę wkracza Woland pojawia się pytanie, które trapi ludzkość od wieków – unde malum? Zło pojawia się niespodziewanie jak specjalista od czarnej magii i nikt nie jest przygotowany na jego nadejście. Piotr B. Dąbrowski jako Woland to wyrazista postać przedstawienia, metafizyczna przeciwwaga Boga, ludzkości i Mistrza. Zło triumfuje, gdyż ma niezwykłą osobowość i siłę przyciągania, fascynuje zagadkowością i odpycha zagrożeniem. Pierwsza rozmowa Wolanda z poetą i redaktorem uświadamia jednak tragiczną uniwersalność problemu. Woland jako uczony pełni rolę wewnętrznego głosu, który z bezwzględnością filozoficznej precyzji nazywa zasadnicze wątpliwości - diabelskość może zaistnieć tylko w perspektywie boskości. Zła nie da się zrozumieć i wyjaśnić w wymiarze racjonalnym, ale nader często można dostrzec skłonność człowieka do jego popełniania. Wolandowi na każdym miejscu towarzyszy doborowa świta: Korowiow (Sebastian Cybulski), Asasello (Piotr Szrajber), Behemot (Jakub Papuga) oraz Hella (Magdalena Płaneta). Powołane do szatańskich zadań jednostki specjalne są nieprzewidywalne w swoim działaniu. Ich szyderczy śmiech zwiastuje niebezpieczeństwo, a namiętna i jednocześnie wyuzdana Hella przypomina o nieodpartej pokusie i jakże zwodniczej obietnicy miłości.

Przedstawienie „Mistrz i Małgorzata” to ekspresywna, surrealistyczna karuzela obrazów. W sposób szczególny zostają one eksponowane podczas balu w piekielnym kręgu. Somnambuliczne kreatury na wybiegu wciąż błądzą w zaświatach, podrygują niezgrabnie jak w opiumicznym transie. Muzyka pełni tutaj znaczącą funkcję, otóż jest nie tylko stosowną oprawą, ale przede wszystkim wyraża stan udręczenia zmysłów, wewnętrzne rozedrganie i metafizyczny niepokój. Małgorzata partnerująca Wolandowi ma w sobie wiele anielskiego wdzięku i lekkości, a zarazem jest jak mefistofeliczna pokusa wciągająca w otchłań namiętności. Jako sceniczna para ukazują dualizm ludzkiej duszy. To, co wzniosłe i duchowe stawiane jest chłodno i sceptycznie pod znakiem zapytania. Mimo woli pojawia się przeświadczenie o nicości ludzkiego i boskiego porządku. Szatański bal ukazuje dysharmonię duchowego bogactwa Małgorzaty i pytanie, kim jest muzą Mistrza czy pierwszą damą piekieł? Małgorzata w wykonaniu Anna Wodzyńskej pokazuje piękno zewnętrzne, uroczo wygląda, gdy naciera ciało cudownym balsamem i wkłada balową suknię. Postać nie jest jednak pełna, zabrakło jej wewnętrznej głębi, fantastyczności bogini, przed którą padał na kolana Mistrz.

Podczas antraktu w jednej z sali przylegającej do balkonu widz spotka Małgorzatę. To zupełnie tak, jakby można było wejść na chwilę do pokoju jej i Mistrza. Ciasno, nieco mrocznie, tlą się z wolna knoty świec, trzaska ogień w piecyku. Małgorzata czyta powieść, ale chyba lepiej gdyby pozostała skupiona i milcząca z demonicznie półprzymkniętymi powiekami. Żelazne łóżko, na którym Małgorzata odwraca kartki jest znakiem rozpoznania. Na podobnie skonstruowanym i ustawionym poprzecznie na scenie łóżku zmaga się z zagadkami bytu w szpitalu psychiatrycznym jej Mistrz. Ten motyw podkreśla afirmację ich twórczego świata i miłość erotyczną, ale i tak paradoksalną przyczyną osiągnięcia pełni okazuje się tylko świadomość istnienia śmierci. Michał Kaleta jako Mistrz nie jest wyraźnym przeciwnikiem Wolanda, gdyż funkcjonuje w świecie istniejącym poza oddziaływaniem przeciwieństw: światła i ciemności. Oczywiście nazywa siebie mistrzem, ale nie jest pośrednikiem między sferą sacrum (Bogiem), a sferą profanum (światem, który odrzucił Boga). To Mistrz historii, faktów i dat, który zna reguły tworzenia literackiej gry – przywołuje wydarzenia historyczne i modyfikuje zdarzenia z życia Chrystusa. Nie zasłużył na światłość, gdyż nie doświadczył ciemności. W chaosie kliniki psychiatrycznej myśli o śmierci własnej, artystycznej duszy. Czy chory psychicznie Mistrz walczy duchowo, czy może raczej jest duchowo obezwładniony i stąd jego walkę traktujemy jako oznakę choroby? Cierpienie psychiczne Mistrza jest wieloznaczne, to opętanie w klasyfikacji psychiatrycznej (zespół psychopatologiczny z kategorii zaburzeń dysocjacyjnych) i teologicznej (stan zniewolenia przez szatana), niemoc geniusza (furor poeticus) wreszcie szaleństwo miłości (obłęd myśli dotyczących ukochanej). Niemniej jednak zainscenizowana choroba psychiczna stanowi zarówno zasłonę, jak i odsłonę dla zmagań o charakterze duchowym.

„Mistrz i Małgorzata” to spektakl budzący ambiwalentne uczucia. Barwny i muzyczny, pełen poetyckich obrazów, jednak poprzez ociosanie scen z Piłatem, z owej literackiej tkanki oryginału, budzi niedosyt. Przedstawienie stało się nieco powierzchowne, zubożone w swojej wykładni, brakuje tutaj głębi filozoficznej, tak istotnej w powieści Bułhakowa. Oczywiście można jednak przyjąć zasadę, że brak scenicznych przesłanek dotyczących rozmowy Prokuratora Judei z oskarżonym Jaszuą oznacza degradację wzniosłej idei w świecie, w którym ostatecznie i tak zwycięża ontologicznie zło. Lekcja ciemności uczy jednak, że dopiero z czarnej otchłani i przerażającej pustki może nieśmiało zacząć prześwitywać jasność.

Małgorzata odnalazła swojego Mistrza, ale mnie nie udało się zobaczyć mojego Mistrza. I nawet niebiański srebrny deszcz z pierwszego aktu nie zapełni tej pustki po Nim. Dla kogo będzie kroczył ten „w białym płaszczu z podbiciem koloru krwawnika, posuwistym krokiem kawalerzysty, wczesnym rankiem”. Wychodzę późnym wieczorem, może uda się odnaleźć Jego najdrobniejszy ślad na zasypywanej biało-srebrnym puchem ulicy.

Michaił Bułhakow „Mistrz i Małgorzata”. Reżyseria i adaptacja: Grigorij Lichanow. Scenografia i kostiumy: Anna Tomczyńska. Opracowanie muzyczne: Aleksander Żedeliow. Ruch sceniczny: Filip Szatarski. Projekcje: Jaśmina Joanna Wójcik i Jakub Wróblewski. Efekty specjalne: Igor Adventure. Teatr Polski w Poznaniu. Premiera: 15 października 2009.

link do źródła: http://www.artpapier.com/?pid=2&cid=4&aid=2329

i tylko nadmienię, że premiera odbyła się 9 dni później tj. 24. października 2009 roku... tak gwoli ścisłości ;)

Dwa nowe adresy

2010-10-27T11:29:00.000+02:00

Po dłuuuugich zmaganiach, w końcu udało mi się troszeczkę zaktualizować stronę.

W dziale MULTIMEDIA znalazły się dwie nowe pozycje. Dwa trailery, o których co prawda już wcześniej pisałem, ale nadszedł czas i pora, żeby je zjednoczyć ze stroną cybulski.eu

I w ten sposób mamy do obejrzenia trailer spektaklu "PROCA" N. Kolady z warszawskiego Teatru Scena Prezentacje:
- http://www.cybulski.eu/video6.htm

oraz trailer spektaklu "MISTRZ i MAŁGORZATA" M. Bułhakova z Teatru Polskiego z Poznania:

- http://www.cybulski.eu/video7.htm

Życzę miłego oglądania :)